Bazı görevler fedakârlık ve vefakârlık ister. Bunların başında gelen de din görevliliği, öğretmenlik ve sağlık hizmetleridir. Bu üç sınıf normal meslekler gibi algılanır ve 08.00- 17.00 mantığına göre çalışır ve gözü maaşın dışında halkın parasında olursa işte o zaman ne din hizmeti, ne eğitim, ne de sağlık hizmetleri sağlıklı olmaz. Bırakın parayı başkası kazansın, ticareti başkası yapsın. Ama din hizmeti sunanın dükkânı olmasın, iş yeri olmasın.
Doktorun ve eğitimcinin kafası muayenehanesinde ve özel derslerde olmasın. Bu alanda becerisi olanlar bu mesleklerden ayrılsın daha fazla para kazanır ve daha fazla dünyalık elde eder.
Cenaze, mevlit ve düğün programları yaparak buralardan para derlemeye çalışan bir din hizmetlileri ile taksicilik yaparak derse kafası dağınık giren eğitimci sadece sınıfta vakit doldurmaya bakar. Hazır hasta ayağıma gelmiş bunu dışarıda muayenehaneme göndereyim orada gereğini yapayım diyen “bıçak parası” gibi insan onuruna yakışmayan isimler altında kişinin zayıf dönemini fırsata çevirmeye çalışan sağlık mensubundan istenen başarıyı bekleyemezsiniz. Elbette genelleme yapmıyorum ama “İstefti kalbek” yani herkes bu söylediklerimi kalbine sorup cevap versin. Tek şartım kalbinize baskı yapmayın. Kalbine gelen ilk şey size doğruyu söyler. Kalp de yanılır ve aksini söylerse o zaman tuz da kokmuş demektir. Tuz kokarsa etrafı kötü kokular sarmıştır. Bu durumda akıbeti beklemekten başka çare yoktur.
Bu nedenle bu üç sınıf bir toplumu abat da eder berbat ta. Beden sağlığı, ruh sağlığı ve sağlıklı toplumlar çürür gider. Bunu tarihte çok örnekleri vardır. Elbette diğer mesleklerde de vefakârlık gerekir. Ancak bu üç görev alanı işin bel kemiğidir. Diğer mesleklerdeki eksikliğin topluma olumsuz yansıma oranı düşüktür. Zararı öldürücü olmaz. Ancak yukarıda söylediğim üç sınıf öyle değil. Yetkin ve vefalı olmayan bu üç sınıfın olumsuzluğunun tahribatı tamir edilemez.
Ben de kırk yılı aşkın din hizmetleri ve eğitim hizmetlerinde bulundum. Çok ideal çalıştım. Beni bilenler çok iyi bilir. Asla görevimi ikinci adres olarak görmedim. 1981 yılında Yozgat’ın manevi rehberlerinden Şıhların Ahmet Efendi’yi ziyaretimde kendisinden tavsiyelerini istediğimde bana, genç öğretmen(o yıllarda Siirt İmam-Hatip’te öğretmen idim.) senin görevin öğrencilerini en iyi şekilde yetiştirmek olsun demişti. Bu tavsiyeyi kendime şiar edindim. Kısacası. Nurettin Topçu’nun dediği gibi derslerime ibadet aşkıyla girdim.
Öğretmenlik, Kur’an Kursu yöneticiliği, eğitim merkezleri öğretmenliği, Eğitim Merkezi Müdürlüğü ve İlçe-İl Müftülükleri yaptım. Maalesef pek çok arkadaşımda ve diğer iki sınıfta da bu eksikleri gördüm.
Düğünlere, açılışlara, vaaz etmeye ve değişik etkinliklere dua/ konuşma için davet edildiğimde kapalı zarflar içinde cebime bir şeyler koymaya çalışanlar ceplerimin dikili olduğunu görünce şaşırarak: “Hocam cepleriniz dikili. Nasıl olur!” der gibi şaşkınlıklarını gizleyemezlerdi. Ben de “maaş alıyorum o bana yeter” diyerek bu tür düşünceleri geri çevirmişimdir. Çok daraldığım günlerde ben de elif cüzü, yazar kasa rulosu sattım. Yaz dönemlerinde arkadaşlarımızın turizm şirketlerinde Arap turist gezdirdim kısa süreli de olsa. Ancak bunları meslek haline asla getirmedim. Bir din gönüllüsü ve bir eğitimci olduğumu asla unutmadım.
Seçkin bir görev alanı olan din gönüllülüğü. Öğretmenlik ve doktorluk aşk işidir. Devletin verdiği ile yetinmek gerekir diye düşünüyorum. Yanlış ifade kollandımsa özrümü şimdiden arz ederim. Yorum yapacak takipçilerimden istirhamım asla kişiselleştiren yorum yapmasın, asla hakarete varan söz kullanmasın. Sizden ricam budur.
Sedat İlhan
Kurduğum Dengelerim /1
Yusuf Sarıkaya
Kadim Değerimiz Komşuluk
Mine Çağlıyan
Sonsuzluğun Frekansı /7 - İstasyonda İki Kız Kardeş
Gevher Aktaş Demirkaya
Tren İstasyonlarında Vedalar Kavuşmalar Hatıralar
Hakan Cucunel
Şubat
Ebru Bozcuk
Lilith Efsanesi
Prof. Dr. Nevzat Tarhan
Ben Toksik miyim?
Hamiyet Su Kopartan
Sağlıcakla
Deniz İmre
Bukowski Haklıydı: Özgürlük Dediğin Şey Bazen Yalnızlıktır
Musa Aşkın
Eğer
Ümmügülsüm Hasyıldırım
Gönle Hüzün Düştü
Serhan Poyraz
1933 Berbat Bir Yıldı / John Fante
Ahmet Furkan Demir
Pasife Alınmış Hayatlar
Dilek Tuna Memişoğlu
Canım Çocuklar
Mehmet Şahan
Başak ve Saman
Hüseyin Uyar
Dilaver'in Entelektüel Durumu Hakkında
Suna Türkmen Güngör
Endeeni Eledivesen Diyom
Nevin Bahtişen
Mutlu Yarınlar İçin
Sami Çelik
Her Nisan Ayı Yaklaştığında...
Demet Mannaş Kervan
Sorgula
Ayşe Parlar Gürkan
Ah Neo!
Haluk Özdil
Yazdım Çünkü O Bir Anneydi ve Tek Suçu Kadın Olmaktı
Hilmi Yavuz
Kayboluş ve Yıkım
Ümit Polat
Hakan Bahçeci’nin Öykü Yoculuğu
Muhammet Çavdar
Bir Uyku Bin Ölüm
Reyhan Mete
Ey Ruh! Geldiysen Üç Kez Tıkla
Esedullah Oğuz
İçimiz Dışımız Suriye
Cengiz Hortoğlu
Mutlu Olmak mı Nasıl Yani?
Ufuk Batum
Yediği Ayazı Unutmamak
Şükrü Doruk
Alma Ağacı
Uzman Klinik Psikolog, Dr. Ezgi Yaz
Hayat Gökyüzüdür, Bakış Açımız da Teleskop
Tamer Şahin
Dünyalı Barış Manço
Kadir Çelik
Affet Bizi Güzelhisar
Eğitim Görevlisi ve
Hekimlerin bu yazınızı okumasını şiddetle tavsiye ediyorum,
Okumalı ve mesleğini yaparken daima yol haritası olarak görmeli,