Bir Uyku Bin Ölüm

Yamaçlarında kuru otlar topladığım uykumdan sesleniyorum

Bir aralık sabahı saçlarımı kazıtmama gülüyor kargalar

Kaldırın artık şu yaşama tutkun sayfaları masamdan
Aldırın içimde urlaşmış ne varsa pişmanlıklarıma dair

Bir kız çocuğu boyarken sarıya yolumda büyüyen taşları
Allı, yeşilli, morlu bu kızın dokunsanız dökülecek yaprakları

İşte vakit geldi, annem ağlamaktan yorulmuş bir yıkıntı
Kaldırın artık şu kadavrayı, odamda karanfil ve kasımpatı

Ben rüyama tabir aramıyorum kayan gözyaşları altında
Yamaçlarında yuvarlandıgım çocukluğum duruyor karşımda

Titreyen minicik eller, nasırlı avuçlar içinde kayboluyor
Dünya hali işte, en son yaşanan, ilk önce unutuluyor

Rüyamdan kopup gelen ne varsa aylaklıklarıma dair
Cenazeme katılıyor insan hariç canlılar kurt, kuş vesair

Kuru otlar yanıyor, yanıyor bağrım, uykum ağır annem
Derinlerden gelen bir Sur sesi yetmiyor uyanmama ciğerparem

ETİKETLER: Muhammet Çavdar BİR UYKU BİN ÖLÜM

NELER SÖYLENDİ?

Muhammet Çavdar

DİĞER YAZILARI Adı Yok Ilık Akan Rüzgarın Bir Kayboluşun Beyitleri Kanayan Yara * Ölümden Korktuğum Doğrudur Çağrı Ümit Polat’ın Avuç İçi Öyküleri: Zevzek Bana Ait Görülmeyen Yerden Köy, Göl ve Çocuk Münâcât Semenderin Rüyası Bedevinin Şarkısı Kızıl Gökyüzüne Ağıt Hayat Bazen Yoksunluk Ölümsüzler Köyü Can Bağı ve Ölüm Perileri El Hamra ve Güvercinler Hatır'ı Olmayan Hatıralar Hiçbir Şey 'Sebepsiz Yere' Değildir! Ekmek Arası Keder Ketum ve Sinematografik Hikâyeler Kadim Kentin Meczubu Kuşların Dili’nden Kalan Ama Bu Hayat Eski'nin Söylettiği Ay Düştü Payıma Düş'te Kalan Karlar Ülkesi