Güzel ahlak nefse dedi ki:
"Nefsim! Seninle kaç defadır çekişiyorum. Bir türlü anlaşamıyorum. Bu nedir sendeki bitmez tükenmez hırs? Neden bana hep yanlış yaptırmaya uğraşıyorsun? Kimseyi beğenmiyorsun. Herkese çamur atıyorsun. Her şeyden anladığını sanıyor, her vadiden dem vuruyorsun. Dünyanın tek doğrusu sen olduğunu sanıyorsun. Elinden gelse başkalarına yaşama hakkı tanımayacaksın. Seksene tırmanan kadında kendini on beşinde kız sanıyorsun. Öylece süslenmeye çalışıyor ve komik oluyorsun. Doksana tırmanan erkekte kendini yirmi beşinde sanıyorsun. Bir ayağının hatta iki ayağının çukurda olduğunu görmeyecek kadar gafilsin. Nedir bu gaflet?"
Nefis de güzel ahlaka şöyle karşılık verdi:
"Yahu güzel ahlak deyip duruyorsun. Çevrene baksana senin sözünü dinleyen mi çok, benim sözümü dinleyen mi? Yahu ben insanların yollarına çiçekler döşüyorum. Hoşlarına gidecek yollar gösteriyorum. Bırak insanlar şu kısacık ömürlerinde yesinler içsinler, nefislerinin isteklerini yerine getirsinler. Zaten bu dünya böyle kurulmamış mı? Neymiş efendim yardımlaşma, sevgi, saygı! Geç bunları benim için menfaat önemli. Ben bir kimseden çıkarım varsa ona değer veririm. İşim bitt mi de kendi yoluma devam ederim. Vefa imiş, sadakatmiş geç bunları efendi geç! Sen bana takıl keyfini yaşa. Son nefeste de bir pişmanlık gösteririz.. Ara sıra senin dediğin gibi davranırız olur gider. Allah bizim gibileri mi görecek? Yarattı, attı bu dünyaya yürüyüp gidiyoruz işte. Ne var bunda yani? Öldükten sonra da 'Mevtayı nasıl bilirsiniz' diye sorarlar. Hep bir ağızdan 'iyi bilirdik' derler mesele hallolur!"
Güzel ahlak nefsin bu sözlerine çok kızdı. Nefse şunları söyledi:
"Ey nefs! Sen nasıl bir mantık işletiyorsun? Vefa, saygı, sevgi olmazsa bu dünya yaşanır mı? Allah buna razı gelir mi? Ahirette bunun hesabını nasıl verirsin? İnsanlara süsleyerek, iyi gibi göstererek kötü ahlakı nasıl tavsiye dersin? Kötülüklerin yıkıma sebep olduğunu bilmiyor musun? Nefsin kendini her şeyden bağımsız, kendini hiçbir kayıtla kayıtlanmadığında ne felaketlere sebep olduğunu bilmez misin? Uyuşturucu, içki, kumar, çıplaklık, hayâsızlık, fuhuş, zina, harama bulaşma, haksızlık etme, “ben özgürüm bu ten de bu can da benim istediğimi yaparım, kimse bana karışamaz” gibi son derece tehlikeli anlayışlar, sınır tanımazlık, nesilleri nasıl mahvediyor görmüyor musun?
En tehlikeli yönün de insanları Allah’la aldatmandır. Giriyorsun insanların damarına; 'Bir defadan ne olacak, Allah affeder.' diyerek her türlü kötülüğe kılıf uyduruyorsun. Hâlbuki tüm kötülüklere 'Bir defadan ne olacak?' diyerek alışılıyor. Sen bunu bile bile yaptırıyorsun insana. Gel sen akla, vicdana ve güzel ahlaka kulak ver. Kendini de beni de yakma. Seni önceden yaptığımız atışmalarımızda ikna olarak, Nefs-i Emmare’den (hep kötülükleri öneren, kulu Allah’tan uzaklaştıran nefisten, yaptığı kötülüklerden pişmanlık duymayan nefisten) Nefs-ü Levvame (kendini hesaba çeken, pişmankar nefis oldun. Yine de kötülüklere bulaşıyorsun ama yaptığın yanlışlardan dolayı pişman olma.) sınırına geldin. Bari buradan yeniden aşağılara düşme. Nefs-i Mülheme (Hakka yönelmiş ve bazı önsezileri gelişmiş nefs) ol. Oradan da Nefs-i Mutmainne (İman esaslarını inanan ve İslam’ın emir ve yasaklarına uyan, doğrulukta karar kılmış nefis) olarak yukarılara tırman. Artık önünde Nefs-i Razıyye (her yönüyle Hakka yönelen, gaflet bataklığından kurtulan nefis) ve Nefs-i Marzıyye (Allah’ın kendinden razı olduğu nefis.) olmaya bak. Son olarak ta Nefs-i Kamile (Bütün kötülüklerden sıyrılmış, tam olgunluğa erişmiş nefis) makamına ulaş. Artık gücünün yettiği yere kadar yürü ki gönül rahatlığıyla ebedi âleme biz de yürüyelim. Yoksa ayağıma takılan çer çöp gibi beni yolumdan etme. Böylece kendini de bizi de yakma. Mevlana’nın dediği gibi 'Ya dediklerime uy. Ya da önümden çekil de yoluma devam edeyim. Beni yolumdan eyleme." diyerek sözlerini tamamladı güzel ahlak.
Böylece, akıl, vicdan ve güzel ahlak nefsi olması gereken yere getirdi. Atışmalar da burada sona erdi.