Yolun Sonu Göründü /1

Sanki. Ama her bitiş yeni bir başlangıca gebedir.

Görme özürlü bir dostum, tıptaki gelişmeler ile yeniden görebilme ihtimaline karşın korktuğunu söylemişti. Bu duyguyu yaşadım. Hem de birkaç kez. Kısa bir süre içinde.

Hayallerim, hedeflerim, beklentilerim, özlemlerim, planlarım… Gerçekleştiğinde aslında bunların sadece birer aşama olduğunu anladım. Asıl istediğime ulaşabilmek için kendime rağmen yapmam gerekenleri başucumda buluverdim. Hiç ummadığım, düşünmediğim yeni yollar beliriverdi. Aslı unutma pahasına dalıverdim. İnsan herhangi bir şeyi yapmak istediğinde haklı bir gerekçe bulmakta hiç mi hiç zorlanmıyor.

Gerçekten böyle bir kriter var mı, yoksa kendime yoldaş mı arıyorum? Cevabın bir önemi yok aslında. Sorumluluk almak en iyisi. İstiyorum ve yapmaya çalışıyorum. Hayrolsun.
Evet, yolun sonu göründü. Yeni ufuklara açılma zamanı. Yapayalnız… Bunu istiyor muyum? Hayır, kesinlikle. Ama geri dönüşü olmayan mecburi istikamet, yazgı.

Çünkü “Hepimiz için, hep birlikte“ mottomdu benim. Tüm çırpınışım da bu nedenle. Çalabileceğim tüm zillere dokundum, diyebilirim. Defalarca denedim. Bilen olmak istemiyorum, zaten değilim. Bilgi kimin umurunda ki. Sadece birlikte akacak bir yürek aradım, nafile. Bana bakan bir yönü mutlaka vardır ama ne?

Şikayet etmiyorum. Sadece anlamaya çalışıyorum. Gördüklerimin anlamsızlığını dillendiriyorum. Kendim için, sesli düşünerek. Veya herkes bir gün yalnızlığı ile yüzleşecek. Belki o zaman fırsat bulabilirsek, çok geç olmadı ise bazı şeyler için, çocuklar gibi uçurtma uçurur, sek sek oynayabiliriz. Masumane, korkusuz, sınırsız, özgürce, deneyerek, öğrenerek, paylaşarak, kavga ederek ama küsmeden…

Yolun sonu… Olmalı. Yeni bir başlangıç. Bir kısır döngüdeyim sanki. Çıkmalıyım buradan. Aksi? Bir sosyal medya paylaşımında okudum. Deli akıllıya der; “Sen de benim yaptıklarımı yapmak istiyorsun ama yapmayarak kendini öldürüyorsun. Ben deliyim ama sen ölüsün“ İlkokul yıllarımda arkadaşlarımdan serzenişimi hatırlıyorum. İş hayatına atıldığımda ise düşünmemek üzere macera filmleri seyrettiğimi. Hayatın çok şey öğretmesine karşın yine aynı yerdeyim işte. Ben aynı ben. Yine filmlere dalar gibi oldum son zamanlarda. Çözüm bu olmamalı…

Kararım her ne olursa olsun, şundan eminim, kesinlikle. Asla hata yaptığımı düşünmeyeceğim.

Bunu bana söyleten sorumluluk almama kolaycılığı değil. Bir nedeni, hata yapma özgürlüğüm, diyebilirim. Hatasızlık esas olamaz. Aslolan ders çıkarabilmektir.

Ve yeterince uğraştım. Sanırım. “Hep birlikte öğrenebiliriz” dedim. Ne sorularımı dinleyen bulabildim ne de cevaplarımı… Ama bana bakan yön yok değil.

Direkt satış sistemlerinde liderlik eğitimleri alırdık. Başaramadım. En temel kriterler, kopyalanabilmesi için sunulan sistemin basit olması ve yaparak gösterme… Tabii ki devamlılık.

Sunumlarda adaya tanıdıklarının bir listesi yaptırılırdı. Satış veya üye potansiyeli gösterilirdi. Ve devamı? Ne zaman söylendiğinden emin olamadım şimdi. Tanıdığımız hiçbir kimse bizimle beraber olmak istemeyebilir çünkü. Bu aslında çok doğal bir süreçtir. Biz bize benzeyenlerle yol yürüdük.

Onların hepsinin bizimle birlikte değişime açılmasını bekleyemeyiz. Kolaycılığımız mı demeli, bilemedim şimdi. Yoksa dostlara vefa mı? Çünkü birşeylerin farklı olmasının daha iyi olacağını gördüğümüzde bunu paylaşacağımız ilkler genelde dostlar olmakta. Ve değişimin, yeniliğin, doğumun sancıları, dostlara rağmen...

Düşünce sistemimi sürekli, her yaşanmışlığımda yeniden harmanlıyorum. En doğruyu, en iyiyi bildiğimi hele de yaptığımı asla iddia etmiyorum. Masadan kalkan olmamak en temel hedefim. Buna rağmen dostlarda aradığımı bulamıyorum. Belki de en iyi yaptığım şey, eleştirmek olduğu içindir. Veya altını dolduramadığım, hallenemediğim, kocaman kocaman söylemlerim...

Hissiyatımdır, yaşanmışlıklarımın bana söylettiği.

Mahşerde bazıları adalet peşinde koşarken… Ve bu koşuşturmaları ile kendilerini rahmetten uzaklaştırırken… Dost, düşman bir sürü insanın affedilivermesini hayretler ile seyredeceğim, Rabb’imin rahmetini…

ETİKETLER: Sedat İlhan YOLUN SONU GÖRÜNDÜ 1

NELER SÖYLENDİ?

Website Yorumları

Sedat İlhan

DİĞER YAZILARI Kurduğum Dengelerim /5 Kurduğum Dengelerim /4 Kurduğum Dengelerim /3 Kurduğum Dengelerim /2 Kurduğum Dengelerim /1 Yapay Zekâm /2 Yapay Zekâm Kalemim mi Kurudu Yoksa Gülebilseydim En Zor Öğrendiğimiz Sorularımız - Cevaplarımız Güneşin Sahibi Adına Ne Diyeyim Özür Diledim Genelleme Çözümsüzlük /6 Çözümsüzlük /5 Çözümsüzlük /4 Çözümsüzlük /3 Çözümsüzlük /2 Çözümsüzlük Sosyal Medya Bağımlılığı Sokağın Ruhu /2 Sokağın Ruhu /1 Yazmak Bir İhtiyaç mıdır Sami Çelik Bey’e Karar Verilmişti Yalnızlık Çoğunluğun Olduğu Yer Sokakta Beşinci Gün /2 Sokakta Beşinci Gün /1 Neden Okumuyoruz Az Gittik Uz Gittik Kuran’da İnsan /10 Kuran’da İnsan - 009 Tanımlarımız Sokakta Dördüncü Gün Kuran’da İnsan /8 Kur’an’da İnsan /7 Kur’an’da İnsan /6 Kur’an’da İnsan /5 Kuran’da İnsan /4 Kur’an’da İnsan /3 Kur’an’da İnsan /2 Kur’an’da İnsan /1 Wu Wei Felsefesi Sinoplu Diyojen İnsan Nedir /4 Sokakta Üçüncü Gün /3 Sokakta Üçüncü Gün /2 Sokakta Üçüncü Gün /1 İnsan Nedir /3 İnsan Nedir /2 İnsan Nedir /1 Hazırlık /2 Hazırlık /1 Taziye Ziyareti Her Zaman Haklıyız Anlaşıyorlar 68’li Bir Yazar İç Sesim Sıratı Müstakim Felsefesiz Edebiyat /2 Felsefesiz Edebiyat Saygının Yalnızlığı Budist Dostum Sokakta İkinci Gün Sokakta İlk Gün Zamanı Okumak Yolun Sonu Göründü /5 Yolun Sonu Göründü /4 Yolun Sonu Göründü /3 Miras Haktır Bir Garip Yolun Sonu Göründü /2 Sokakta Olmak / Sedat İlhan Negatif Düşünce / Sedat İlhan Sokrates’teki Ben Ben Deliyim İklim ve Enerji Âlim Çiftçi Kötü Bir Kimse Yok Konfüçyus 6 Duyan Gerek Yıl 1983 Konfüçyus /5 Biraz Hasbihal Konfüçyus /4 Konfüçyus /3 Konfüçyus /2 Konfüçyus /1 Sokrates Tiyatrosu Kadın Olmak Hayır Diyebilmek Bağ Kurma - İletişim Bir Yaşanmışlık Bir Ben Vardır Sokrates 10 Sokrates /9 Sokrates /8 Sokrates /7 Sokrates /6 Sokrates /5 Sokrates /4 Sokrates /3 Sokrates /2 Sokrates /1 Geçmişle Yüzleşmek /7 Geçmişle Yüzleşmek /6 Geçmişle Yüzleşmek /5 Geçmişle Yüzleşmek /4 Geçmişle Yüzleşmek /3 Geçmişle Yüzleşmek /2 Geçmişle Yüzleşmek Kötülerden Olmamak İyilerden Olmak