HAYAL KURMAK
Hayal kurmak deyince; şimdiki durumdan ve olgudan uzaklaşıp başka zaman ve mekânlarda gezinmek olarak tanımlarsak neden bunu ancak belli bir olgunluğa varınca anlıyoruz?
Neden kurduğumuz hayalin, gerçekte hayal kurmak olmadığını ancak o zaman görebiliyoruz? Neden hayal kavramı boyut değiştirip de ancak yılların perde perde geçmesinin ardından bunun farkına varabiliyoruz?
Sanırım bu durum; algılama yeteneğimiz, yaşadıklarımız, deneyimlerimiz ve yaşımızla orantılı. Hayat mücadelesiyle, iyisiyle kötüsüyle edindiğimiz tecrübeyle.
Başka mekânlarda değil de bulunduğumuz mekânla ilişkili hayal kurmayı hedeflersek bunun hayal kurma değil, amaca yönelik mücadele olduğunu görürüz.
Hayal kurmanın kapısını biraz daha aralayacak olursak —katılır mısınız bilmem— ben, fikir üretmeye belki de iştigal ettiğimiz noktada ilerlemeden kaynaklı kısıtlama getirmiş olabiliriz, düşüncesindeyim.
Rutin bir şeydir belki de gerçekte hayalini kurmayı istediğimiz şeye ket vuran...
Hayal kurarken algılarımıza kapıyı kapatmış olmamız ve dikkatimizi de içe çevirmediğimizden kim bilir belki de hayal gücümüzü dar bir çerçevede kullandığımızdan hayalimizin gerçeğe dönüşmeyeceğine inancımızdır, odağımıza kilit vuran...
İleriye dönük planlara yönelik koşturmaktan fırsat bulamadık belki. Olmasını istediğimiz şeyin hayal kurmak olduğunu düşündük. Anladım ki mücadeleyi hayal kurmayla bir tutmuş ve bunu belli bir olgunluğa gelince ancak idrak edebilmişiz.
Geldiğimiz, başarmak istediğimiz şeye eğer kavuştuysak bunun tamamen önümüze çizilen yoldan ibaret olduğunu, kendimizi buna zorunlu hissettiğimizi görürüz. Çevreden edindiğimiz örnekleri dikkate alarak bir sonraki nesle örnek olmak için hareket etmişiz.
Ne yazık ki bunu, ancak belli bir süre sonra ve yaşa gelince idrak ediyoruz. Hayal döngüsünde farklı alanda takılı kalmışız. Başarıya odaklı, kariyer ve kazanmaya yönelik... Önümüzde var olan farklı dünyayı ne yazık ki görememişiz. Daha doğrusu, buna fırsat bulmamış ya da görmek istememişiz.
Değişen kişiliğimiz sonucunda, azar azar kendimizi bulunca hayal kurmanın gerçek yolculuğuna çıkabildiğimize inanıyorum.
Mısralarda, şiirlerde bunu yaşatmaya ve yaşamaya çalışıyoruz sonrasında ama belli bir yaşta...
Belki de gerçeğe dönüşmeyeceği inancıydı bizleri bundan mahrum eden. Bizlere çok uzak gelen kendimize bile inandıramadığımız kavuşması imkânsız sandığımız hayal kurmayı zihnimize bizzat kendimiz yerleştirip perdeledik.
Oysa perdeyi açmak aralamak kendi elimizde.
O hâlde gözleri kapayıp dünyadan kopup hayal kurmaya ne dersiniz?
Gerçek olamayacağını bilsek bile kendi yarattığımız dünyaya yolculuk fena olmaz. Yaşantımıza renk katmak, güzelleştirmek ve umut etmek hayal kurmaktan geçer.
***
Editör: Seher Uslu
