ERKEK KİŞİ ADAMDIR NAMIDİĞER BABADIR
Omzunda ceket, başında şapkası.
Yerindedir ciddiyeti ve de şakası.
Baba yerini tutar mı hiç başkası.
Sırtını dayadığın bir yüce dağdır, baba.
Ekmeği için çalışır, çabalar.
Burnunda tütüyor eş ve çocuklar.
Tutunmuş köklerine koca çınar.
Ta Adem'den bu yana sağlam bağdır baba.
Namerde ne baş eğmiş ne de minnet,
Mevla'm vermiş bir can o da emanet.
Dileğim o, mekânın olsun cennet.
Zihinde, yürekte, gönüllerde sağdır baba.
Evlatları yuva kurup gittiler,
Torunları, büyükbaba dediler,
Adl-i'den hikâyeyi dinlediler,
Yaş kemale erdi saç, sakalım ağdır baba.
İşte bu adamlar var ya;
Çocuklarım doymadan, analar yemeden;
Benim boğazımdan lokma geçmez,
Başımı yastığa rahat koyamam, diyen adamlardır.
Hani sen karda, kışta, yağmurda üşüme, ıslanma diye;
Ceketini, paltosunu sana sarıp sarmalayanlardır.
Sen ve kardeşlerin okula giderken
Kendisi parasız kalır da size harçlıklar verendir.
Anne kadar belli etmeseler de
Sizi uzaktan izleyen, gözeten ve koruyan adamlardır.
Bazen de işsiz kalınca
Sizleri ve ailesini doyurmak için;
Her türlü çileye katlanarak
Gerekirse hamallık yapan insanlardır.
İşte bu adamlar kimimizin babası,
Kimimizin dedesi.
Velhasıl hepimizin atasıdır.
Bu adamlar nerdeler mi dediniz?
Bu adamların belleri bükülmüş,
Ömürleri sökülmüş, saçları dökülmüş,
Hüzünlü yürekleri, gurbet yolunda gözleri,
Kendine bile ağır gelir sözleri,
Nasırlı elleri, buruşuk yüzleri
de olsa;
Onlar eski toprak.
Nur yüzlü, bir köşeye çekilmiş ibadet edip
Ömrünün sonuna kadar kimi yanımızda,
Kimi sılada ve kimi de mezar denen kara topraktalar.
Bir dua beklerler.
***
Editör: Bilgi Şakar
