Gözlerimizi kapadığımızda içimizde yankılanan o ilk ve son sesin çağrısıyla başladık yola. Bir zamanlar "Ben" sanılan gürültünün ardında, asıl sahibinin fısıltısını arayan bir nefesiz şimdi.
Her şey umutla atıldı kuyuya çünkü Yusuf’un karanlığında bile sabahı özleyen bir kervan yürür içeride. Umut, henüz gerçekleşmemiş bir yarının vaadi değil, kalbin özüne gömülmüş ebedi bir közdür. Üzerine ne kadar kül örtülürse örtülsün, yeniden harlanmayı bekler gizli bir rüzgârla. Ve bu bekleyiş, sevgiyle sarılır varoluşun kumaşına. Sevgi, iki ayrı suretin birbirine kavuşması değil; ikinin ötesindeki tek hakikatin, aynadaki yansımasını tanıyıp ona âşık olmasıdır. Göğüs kafesinde çırpınan o kuş, aslında kafesini açıp göğe karışacağı o nihai kavuşmayı özler.
Sabır, bu yola baş koyan için gecenin en koyu anında doğan sessiz bir liman. Bu, acıya katlanmak değil, tohumun toprağın altında karanlıkla yaptığı o mahrem ve kutsal konuşma. Boy vermenin, gün yüzüne çıkmanın tek şartı, o karanlığın serinliğinde pişmek. Piştikçe dökülür kabuklar, döküldükçe hafifler can. Sabrın sonundadır mükâfat. Ne hanlar ne hamamlar; yalnızca kendi hakikatine uyanmış bir ruhun huzuru. Mükâfat, arayışın bizzat kendisi; varılacak yer değil, yolda olmanın verdiği o tarifsiz sükûnet.
Ayrılık, hayatın bu ilahi akışında en keskin dönemeç. "Ben" ile "O" sandığımız o yanılsama, aslında birliğin kilidini açan anahtar. Firak acısı, kalpteki putları yıkmak için çakılan çelik. Eğer gurbet olmasa bilinmez sılanın kıymeti; parça, bütüne duyduğu özlemle yanmasa, deryaya kavuşamaz. Her veda, aslında daha büyük bir buluşmanın eşiği. İşte bu eşiğin ardında saklıdır sır: Ondan başka sığınak, ondan başka hakikat yokken dillerin susup kalbin söylediği o sessiz tasdik. Görünenin ötesindeki o görünmez bağ, her zerrenin içinde nefes alan tek öz. Sır, bilindiğinde anlamını yitiren değil, yaşandıkça derinleşen bir okyanus.
İşte bu yüzden, vahdaniyet duygusu sadece bir inanış değil etimize, kemiğimize bürünmüş bir nefes. Damarlarımızda dolaşan kan, topraktan süzülen su, göğsümüzü dolduran hava... Hepsi aynı kudretin farklı tonlarında yankılanır. Ne sen ayrısın benden ne ben senden; hepimiz aynı denizin dalgalarıyız.
Şimdi, varlığı ve birliği kelimelerin ötesinde, satır aralarının sessizliğinde duyumsama vakti. Çünkü gördüğün her şey onun aynası, işittiğin her ses onun nefesi. Varlık bir rüya, birlik ise uyanışın ta kendisi. Kalem elde, duygu ve his özde. Oysa biz, aynı hikâyenin hem yazarı hem okuruyuz. Öyleyse neyin hesabını soruyoruz?
***