Sonsuzluğun FrekansI-33 / 7 Diyar 7 Savaş

SONSUZLUĞUN FREKANSI-33 / 7 DİYAR 7 SAVAŞ

                              5. BÖLÜM
                      7 DİYAR 7 SAVAŞ
 
                            MOYAR
         
Yüksek Moyar’dan ışınlandığı anda bir terslik olduğunu anlayan İmparatoriçe Ani, kendisini Mavi Diyar yerine Moyar’da bulunca hiç şaşırmadı. Asanın gücü olmasaydı boyutlar arasında bir yerde sıkışıp kalacaktı ve o zaman Moyar’a bile dönemeyecekti. Kraliçe Manilyath’ın onunla gelmemesine şükrederek o anda bomboş olan Mor Saray’ın geniş avlusundaki taş bir sütunun üzerine oturup olanları düşünmeye başladı. Biraz sonra kocası Eadrich’in yaklaştığını fark ettiğinde kafasında her şey netleşmişti. Ayağa kalkıp onu gülümseyerek karşıladı ama duruşundaki bir şey Eadrich’in ona fazla yaklaşmasını ve ne kadar istese de sarılıp kucaklamasını engellemişti.

“Güneşim? Ne oldu, neden buradasın?”

“Sanırım Mavi Diyar’ın bütün geçitleri mühürlenmiş. Oraya ışınlanmaya çalışırken kendimi burada buldum ve oradan kimseye de ulaşamıyorum.” dedi Ani. 

Kocasını gördüğü için mutluydu ama ona olan duyguları bile artık başka bir hayata aitmiş gibiydi. Yine de kendisinden hüzünlü bir saygıyla uzak durmaya çalışan kocasına yaklaşıp yanağına bir öpücük kondurdu.

“Neye ihtiyacın var güneşim?” dedi Eadrich.

“Atalarımıza danışmak bir çözüm getirmeyecek. Sanırım Korya’yla Minel’e ihtiyacım var. Mühürler Lady Purple’ın işi olmalı. Korkarım ki bu da yeni bir gücü kendisine bağladığıanlamına geliyor. Umarım düşündüğüm şey değildir. Hemen Korya’ya güçlerini geri vermem gerek. Sıfır odasındalar değil mi?”

“Zamanı gelmişti. Korya çok kızgın. Aslında güçleri olmadığı için olanları tam olarak anlayamıyor desem daha doğru olur.”

“Biliyorum ama asanın kararına karşı çıkmamam gerektiğini hissetmiştim. Şimdi bunun ne kadar doğru olduğunu anlıyorum yoksa o da Mavi Diyar’da olacaktı ve ben çaresiz bir durumda kalacaktım.”

“Gel güneşim. Korya bunu anlayacaktır.
 
                   KARTALLAR DİYARI
         
Mert, Kartallar Diyarı’na vardığı anda Mayıs’ın bahsettiği mağarayı arayıp bulmuş ve Akulina’nın da içeri girebileceği kadar girişi genişlettikten sonra Boleslav’ı içeri taşıyıp girişi mühürlemişti. Enerjilerini saklayan kalkanı yarattıktan sonra da hemen annesinin yanına oturup onun başını kucağına koymuştu ama bu belirsiz bekleyiş onun sabırlı yaradılışını bile zorluyordu. Akulina da ondan farklı bir durumda değildi.

“Yapabileceğimiz bir şeyler olmalı. Kardeşimi uyandırmalıyız.”

“Evet Akulina ama nasıl? Vala’nın ve melezlerin yapamadığını biz nasıl yapacağız?”

Mert sustu; o anda aklına bir isim takılmıştı ve belki de bu, annesi için tek çözüm yolu olabilirdi,  

“Yula!” dedi heyecanla ve devam etti,

“Kraliçe Ameshia annemin özüne dönmesini onun sağladığını söylemişti. Gümüş taş nerede?”

Akulina da heyecanlanmıştı.

“Boynunda taşıyor sanırım ama Moyar’a gittiğimizden beri taş hiç uyanmadı.”

Mert, taşı annesinin boynundan çıkardı; onu nazikçe kucağından yere indirip ayağa kalktı ve elindeki taşa bakarak mağaranın içinde yürümeye başladı. Taşta hiçbir hareketlenme yoktu ve Mert ne yapacağını bilmez bir haldeydi. Sonunda durdu, taşı avucuna hapsedip ellerini göğsüne koydu ve gözlerini kapadı. Bilmediği ve çok iyi anlamadığı Yangi enerjisini uyandırabilmek için tam olarak neye odaklanması gerektiğini bilmese de içgüdüleri, niyetini ortaya koyacak şekilde zihnini açması gerektiğini söylüyordu. Bu düşünceyle ellerini tam kalbinin üstüne koyduğu anda gözlerinin önüne Karya’nın yüzü geldi. Mert hem şaşırdı hem de çok sevindi; onun yüzünü görmek çok iyi gelmişti. Üstelik o Yula’nın kızıydı, onu görmesinin yapmaya çalıştığı şeyle ilgisi olmalıydı. Tüm dikkatini ona verdi. Artık doğru yolda olduğunu biliyordu. Az sonra onun sesini de duyunca bu defa hiç şaşırmadı ve dikkatle onu dinlemeye başladı. Karya onunla konuşuyor gibi değildi. Sanki bir dua okuyordu. Bir süre sonra Mert, Karya’nın sürekli aynı sözleri tekrarladığını fark edince bunun önemli olduğunu anlayıp duyduklarını ezberledi ve hemen o da tekrar etmeye başladı. Çok geçmeden Karya’nın yüzü sislerin ardında kaybolurken başka bir kadının yüzü belirdi. Mert, iki kadının benzerliğinin hemen farkına varmıştı; bu yüz, Yula’nın yüzüydü.

“Evet Mert, ben Yula’yım.” dedi Yula gülümseyerek fakat birden gülümsemesi yüzünde dondu ve Mert’in zihnindeki görüntüsü uzaklaşmaya başladı. Mert, onun oradaki varlığını hala hissedebiliyordu nitekim gözlerini açtığında Yula’nın varla yok arası görüntüsünün Boleslav’ın üzerinde süzüldüğünü gördü. Elleriyle onun başına uzanmış bir şeyler mırıldanıyordu. Az sonra Boleslav’ın bedeni hareketlenmeye başladı fakat Yula hala endişeli görünüyordu.

“Geliyorlar. Sakın enerjinizi açığa çıkarmayın! Ne olursa olsun buradan çıkmayın! Yardım geliyor.” dedi, o sırada görüntüsü de yavaş yavaş silikleşiyordu. 

Çok geçmeden gümüş taşın ışığı söndü ve Yula’nın görüntüsü tamamen ortadan kayboldu. Boleslav gözlerini açıp doğrulurken Yula artık orada değildi. Mert hemen annesinin yanına koşup gümüş taşı onun boynuna taktıktan sonra ona sımsıkı sarıldı ama birkaç saniye geçmeden ikisi de algıladıkları karanlık enerji yüzünden birbirlerinden koptular. Bu karanlığın yanında çok tanıdık gelen başka enerjiler de vardı.

“Halkımız burada ve tutsaklar. Onları tutsak edenlerse… Kara afyalar…” dedi Boleslav, sesi bir fısıltıydı.          

Tüm boyutların en karanlık enerjisiyle yaratılmış yeni kara afyalar, hafızalarında tüm diyarların bilgisiyle var olmuşlardı. Kraliçeleri Lady Purple’ın emriyle Moyarlıları Kartallar Diyarı’na götürmek için savaş alanından ayrılan dört kara afya için Kartallar Diyarı’nı bulmak ve mühürleri daha önce Lady Purple tarafından zaten aşılmış ve savunmasız bir durumda olan diyara girmek hiç zor olmamıştı. Kartallar Diyarı bir kez daha kara afyalarınetkisiyle sararıp solmaya, yaşam enerjisi yavaş yavaş yok olmaya başlamıştı.
Büyük Moyar ordusunu hapsettikleri dev küre yere indikleri anda yok oldu ama Moyarlılar, kara afyaların yarattığı illüzyonlar yüzünden paralize olmuş ve etkisiz kalmışlardı. Uyumadan kâbus görüyorlardı ve gelişmiş zihinleri, Yüksek Moyar’ın ve ilerlemenin olmadığı distopik bir kurgunun içindeydi. İmparatoriçeleri Ani ve onun asayla uyumlandığı gerçeği ise artık hatırlayamadıkları bir şeydi. Moyar kartalları bu illüzyondan etkilenmemişlerdi ama kardeşlerine yardım edemiyorlardı.           

Kara afyalar, Moyarlılar yere indikten sonra yükselip diyarın üzerinde uçmaya başladılar. Diyarın kendi kendini yenileyen büyülü enerjisini geçtikleri her noktada paramparça ediyorlardı. Toprağın ve yeşilin sararması bir süre sonra kurumaya, en sonunda da çürümeye dönüşmüştü ve beraberinde var olan tüm yaşamı boğmaya, yavaş yavaş da geri döndürülemezbir şekilde öldürmeye başlamışlardı. Korkunç çığlıkları artık tüm diyarda duyulan tek sesti. Yankılanarak başka boyutlara da sızmak istercesine büyüyen bir sesti bu. Moyarlılar gitgide kötüleşiyorlardı. Enerjileri o kadar zayıf düşmüştü ki artık kardeş kartalları da bu durumdan etkilenmeye başlamıştı. Çok geçmeden de tüm Moyarlılar kartallarıyla birlikte bayılarak yere yığıldılar. Kara afyalar tam o anda bekledikleri emri aldılar ve Moyarlıları sonsuza dek yok etmek üzere alçalmaya başladılar.           
Mağaranın içinde de durum farklı değildi. Karanlığın etkisi o kadar güçlüydü ki daha yeni ayılmasına rağmen Boleslav yeniden bayılmıştı. Mert ise zar zor dayanıyordu. Artık ayakta bile duramıyordu ve illüzyonun içine doğru çekildiğini fark etse de buna karşı koyamıyordu. Akulina’nın durumu da benzerdi. Sonunda Mert bayıldı. Ondan biraz sonra da Akulina…          

Kara afyalar, Moyar ordusunun birkaç yüz metre yukarısında bir yerde durup birbirlerine iyice sokularak bir daire oluşturdular. Az sonra hepsinin gözlerinden cıvaya benzeyen simsiyah yoğun bir enerji çıkmaya başladı. Önce havada dağınık bir şekilde süzülen bu enerjiler biraz sonra birbirleriyle iç içe geçmeye ve gitgide büyüyerek küreye benzer bir şekle dönüşmeye başladı. Sonunda bu küre devasa bir hacme ulaştığında kara afyalar yeniden yükseldiler. Ölümcül vuruşları için artık hazırdılar. Sanki bir iple çekiyormuş gibi küreyi de yukarı çektiler ve sonra tüm güçleriyle aşağıya fırlattılar. Gelişmiş bir medeniyetin 3/4’ü yok olmak üzereydi. Kara afyalarsa çoktan kükreyerek zaferlerini ilan etmeye başlamışlardı ki aniden sustular. Tuhaf bir enerji algılıyor ama kaynağını bulamıyorlardı. Huzursuzca alçalmaya başladılar ve yeterince yaklaştıklarında ölümcül kürenin Moyarlıların tam üstünde havada asılı kaldığını gördüler. 

Kara afyalar ilk şoku atlattıkları anda korkunç çığlıklar atarak hala göremedikleri bu enerjinin kaynağına, düşmanlarına meydan okumaya başladılar. Yine de korku bilmez yaradılışlarına aykırı bir şekilde bilinmeyenin yarattığı bir korku tüm hücrelerine yayılmaya başlamıştı. Aşağı doğru hızlandılar ve enerji topunun alt ucuna yaklaşırken varlığını algılayamadıkları görünmez bir kalkana çarparak gerisin geriye yukarıya doğru döne döne hızla çekilmeye başladılar. Bu görünmez kalkanın itici bir gücü vardı sanki. Kara afyalar o kadar çok döndülerki gözleri hiçbir şey göremez oldu ama etraflarının sarıldığını anlamışlardı. Sonunda ancak dönmeleri yavaşlayınca düşmanlarını görebildiler ve o anda panikle kraliçeleri Lady Purple’a ulaşmaya çalıştılar ama ona ulaşamadılar. Bir kürenin içine hapsedildiklerini anladıklarında tepki vermek ve savaşmak için çok geç kalmışlardı. Çılgınca kükremeye başladılar. Bir yandan da büyü güçleriyle küreyi yok etmeye çalışıyorlardı ancak hiçbir büyü işe yaramıyordu.          

Melezler, Gökçil, Aya, Vala, Yota ve Boleslav’ın çocukları Kartallar Diyarı’na tam zamanında varmış, kalkanları sayesinde fark edilmeden kara afyaları gafil avlamışlardı. Onlar yere indiklerinde Moyar kartalları da ayılmış, kardeşlerinin başında bekliyorlardı. Çok geçmeden onlar da uyandı. Moyar komutanı, hemen yanı başında bekleyen Gökçil ve kardeşlerini gördüğünde hala tam olarak kendine gelememişti ve olanlara inanamıyordu.

“Teşekkür ederiz. Sanırım tam zamanında geldiniz ama onları nasıl etkisiz hale getirdiniz?” dedi, kendini biraz topladığında.

“Çocuklarımız sayesinde.” dedi Gökçil.

“Melezler… Size hayatımızı borçluyuz, teşekkür ederiz.” dedi Moyar komutanı ve sonra tekrar Gökçil’e döndü.

“İmparatoriçe Ani geldi mi?”

“Maalesef hayır. Lady Purple Mavi Diyar’ın tüm geçitlerini mühürlemiş ama kızım Mayıs onun bir yolunu bulup geleceğinden emin. O zamana kadar kraliçe Ameshia’ya yardım etmeliyiz. Tabii ki önce melez çocuklarımız bu yeni kara afyaları öldürecek büyüyü bulmalılar, yoksa biz Moyarlılar için savaşmak imkânsız olacak.”

“Haklısınız. Şartlar değişti. Mavi Diyar’ın ordusunu yalnız bırakamayız. Bizim yapabileceğimiz bir şey var mı?” dedi komutan ve Mayıs’a döndü.

“Biz altımız başlayalım. Siz bize ne kadar güç aktarırsanız o kadar hızlıca sonuca ulaşabiliriz.” 

Yaklaşanların enerjisini algılayınca herkes susup enerjinin geldiği yöne döndü.

“Burada başka Moyarlılar da mı vardı?” dedi Moyar komutanı.

“Ah, onları unutmuştuk. Bakın Boleslav uyanmış!” dedi Aya heyecanla. Az sonra Akulina yere indi. Onu, Mert’i ve Boleslav’ı sağ salim gördükleri için hepsi çok mutluydu ama sarılıp kucaklaşmaya zamanları yoktu. Hemen melezlerin oluşturduğu dairenin etrafındaki yerlerini aldılar.

“Sanırım hepimizin duygusu bir. Kara afyaların neden olduğu bu çürümeyi de durdurmalıyız. Anne?” dedi Mayıs, başlamadan önce. 

“Diyar hâlâ yaşıyor ama kendini iyileştirmesi için bizim yardımımıza ihtiyacı olabilir.” dedi Gökçil, kızının neyi sorduğunu hemen anlayarak.

“O zaman güçlerimizi birleştirelim. Önce kara afyalar, sonra Kartallar Diyarı.” dedi Mayıs ve sessizlikle birlikte hepsinin zihinleri birbirine bağlanmaya başladı. 

Kısa bir süre sonra onların enerjileri gitgide büyürken kürenin içindeki tutsak afyalar, sonlarının geldiğini biliyormuşçasına huzursuz çığlıklar atmaya başladılar. Çok geçmeden, aradıkları büyünün sözleri önce Mayıs’ın sonra diğer melezlerin ve en son da herkesin zihninde belirdi. Büyüyü yüksek sesle tekrarlamaya başladılar. Saniyeler içinde kara afyaların öfkeli çığlıkları korku dolu çığlıklara dönüştü ve birkaç dakika içinde de sesleri tamamen kesildi. Kara afyalar, geride hiçbir iz bırakmadan yok olmuşlardı. Yeniden el ele verdiler ve bu defa diyarın yaşam enerjisini uyandıracak büyüye başladılar. Kısa bir süre sonra diyar, kendi kendini iyileştirecek kadar uyanmıştı.

“Artık hazırız.” dedi Mayıs. Kimse başka bir şey söylemedi. Herkes kartallara bindi ve tüm boyutların kaderini belirleyecek savaşa katılmak üzere Kartallar Diyarı’nı terk ettiler. 
 
                              İSTANBUL
         
Savaş, hâlâ kalkanların üzerindeki patlamalardan ibaretti; henüz iki taraf da kayıp vermemişti ancak yapılan kara büyülerin, kullanılan karanlık güçlerin neden olduğu karanlık İstanbul’un üzerine bir ağırlık gibi çökmüştü. Bu karanlık öyle bir karanlıktı ki bir an önce şehir sınırlarını da aşıp tüm dünyaya hatta tüm boyutlara sızmaya ve var olan tüm güzellikleri yok etmeye can atar bir hızda büyüyor, savaş alanındaki herkesten bağımsız olarak gitgide güçleniyordu. Ve bunun kaynağı siyah taştan başka bir şey değildi. Ameshia’nın serbest bıraktığı Yangi'nin karanlığı, siyah taşın karanlığının yanında güneşli bir gün gibiydi. Dünya Ordusunun kalkanı gitgide gücünü kaybediyordu. Kısa bir süre sonra tamamen yok olacak ve sıcak çatışma başlayacaktı. Ameshia kayıplarının çok büyük olacağını görebiliyordu ve bunu düşünmek bile istemiyordu.

“Ameshia, beyaz taşı kullanmalısın. Tek şansımız bu.” dedi Syonvath.

“Evet ama nasıl?”

“Onunla uyumlanmalısın.”

Ameshia bunu nasıl yapacağını bilmiyordu. Düşünürken hep istemsizce yaptığı gibi taşı avucunun içine alıp elini yumruk yaptı. Ve taş, sanki bunu bekliyormuş gibi hemen o anda yumuşak bir süngermişçesine avucunun içinde eğilip bükülmeye başladı. Ameshia şaşkındı, elini açmaya korkuyordu. Fakat az sonra bedenine yeni ve güçlü bir enerji akmaya başlayınca daha da şaşırdı. Bu güç içinde büyürken taş da gitgide küçülüyordu. Sonunda da tamamen yok oldu. Ameshia elini açtığı anda gözlerini acıtacak kadar güçlü ve bembeyaz bir ışık tam avucunun ortasında bir havai fişek gibi patladı ve sonra daha da parlaklaşarak onu adeta bir ışık küresi gibi sardı. Ameshia, ancak ışık zayıflamaya başladığında avucunda beyaz bir ejderha sembolü olduğunu görebildi. Çok geçmeden ışık sembolün tam ortasından derisinin altına süzülerek tamamen söndü. Beyaz taş, gücünü Ameshia’ya bağlamış ve onunla uyumlanmıştı.  

“Kraliçem ne oluyor? İyi misiniz?” dedi Arda. Karanlık bir enerji algılamasalar da Galbath’la Ameshia’nın etrafını saran beyaz ışık herkesi endişelendirmişti.

“İyiyim Arda, merak etmeyin. Beyaz taşın enerjisi bu.” dedi Ameshia ve dönüp Arda’ya gülümsedi, sonra da Syonvath’a dönerek teşekkür etti.

“Sanırım şartlarımız eşitlendi.” dedi sonra ve hemen taşın gömülü olduğu elini kalkana çevirerek kalkanı beyaz taşın enerjisiyle güçlendirmeye başladı. Gölgelerin içinde bir görünüpbir yok olan kara afyaları huzursuz eden beyaz enerji, kısa bir süre içinde onların kalkanın içine sızan bunaltıcı karanlıklarını ve yarattıkları illüzyonları da etkisiz hale getirmeyi başarmıştı.

“Artık hazırız.” dedi Ameshia.         

Lady Purple, Dünya Ordusunun kalkanının Ameshia’nın elinden çıkan beyaz enerjiyle güçlenmeye başladığını görünce çok sinirlendi. Onun taşı kendisi gibi kullanacağını hiç düşünmemişti. Ne yapacağını düşünürken Moyar Ordusuyla birlikte Kartallar Diyarı’na gönderdiği kara afyalarla bağlantısı da kesilince bir anda öfkeden delirecek gibi oldu. Hiçbir şey planladığı gibi gitmiyordu. Ama artık zamanı gelmişti; Ameshia’yı bir an önce öldürmeliydi. İmparatoriçe Ani’den intikam alma planları yüzünden elindeki ilk fırsatı kullanmamış ve Moyar Ordusunun geçitten Dünya’ya geçmesini beklemişti. Bir kez daha büyük egosu asıl planını uygulamasına engel olmuştu. Kendine lanet ederek aşağıya doğru hızlandı. Siyah taşın gömülü olduğu elini doğrudan Ameshia’ya yöneltmişti. O sırada Ameshia’nın arkası dönüktü ama beyaz taşın uyarısıyla hemen döndü ve o döner dönmez ikisinin de taşların gömülü olduğu ellerinden güçlü bir ışık çıkmaya başladı. Siyah ve beyaz enerji birbirlerini o anda algılamışlardı. Lady Purple yaklaştıkça ışık da gitgide daha parlak bir hal alıyordu.           

Lady Purple daha da hızlandı. Ameshia ise yerinden kıpırdamıyordu. Kalkanları güçlüydü ve ne yaparsa yapsın Lady Purple’ın kalkanı aşamayacağından emindi fakat aralarındaki mesafe birkaç yüz metreye düştüğünde beyaz taşın gömülü olduğu eli kendisinden bağımsız bir şekilde havaya kalktı. Ameshia neredeyse şok geçirecekti; taş kesinlikle artık ona itaat etmiyordu ve gitgide elini daha da acıtıyor, onu hareket etmeye zorluyordu. Bir süre karşı koymaya çalıştı. Fakat sonunda bir anda avını görmüş yırtıcı bir hayvan gibi taş, Ameshia’yı Galbath’ın üzerinden kopararak Lady Purple’a doğru sürüklemeye başladı. Lady Purple da aynı anda bindiği kara afyadan koparak Ameshia’ya doğru sürüklenmeye başladı. Çok geçmeden Ameshia, kendi yarattığı kalkanın içinden neredeyse fırlayarak çıktı ve o anda beyaz ve siyah enerji havada birbirini buldu ancak bu hiç de mutlu bir kavuşma değildi. Sanki iki ezeli düşman ölümüne bir mücadeleye girmiş gibiydi. Ne Lady Purple ne de Ameshia enerjiyi kontrol edebiliyordu ve etraflarında onları diğer herkesten koparan güçlü bir enerji alanı oluşmaya başlamıştı. Çok geçmeden de bu enerji alanı, kara afyaları bir tarafa, Dünya Ordusunu başka bir tarafa doğru fırlatan manyetik bir patlamaya neden oldu ve etki alanı kimsenin yaklaşmasına izin vermeyecek kadar büyüdü. Sonunda Lady Purple ve Ameshia hızlanarak yükselmeye başladılar ve az sonra da tamamen gözden kayboldular.           

İki taraf da bir süre boyunca kraliçelerinin peşinden gitmeye, onlara ulaşmaya çalıştı fakat enerji alanı ne onlara yaklaşmalarına ne de iletişim kurmalarına izin veriyordu. Sonunda kaçınılmaz olan gerçekleşti, ilgileri bir kez daha birbirlerine döndü. Kara afyaların sinsice salmaya başladıkları karanlık az sonra başlayacak savaşın habercisiydi ve akıl karıştırıcı illüzyonların yanında bu defa simsiyah ölümcül enerji topları da yaratmaya başlamışlardı. Yangi asaları işe yaramayacaktı; beyaz taşın enerjisiyle güçlenen kalkanları ise çoktan gücünü yitirmeye başlamıştı. Beklemek Dünya ordusu için ölüm demekti. Mete, hızlı davranmaları gerektiğini düşünüyordu; soran gözlerle Karya’ya döndü. Karya, onun ne düşündüğünü çoktan anlamıştı ve tamamen aynı fikirdeydi.

“İleri! İçlerine giriyoruz. Şimdi!” dedi Mete ve onun komutuyla tüm yolcu şamanlar ve gurritler öne fırladılar. Kara afyalara doğru son hız uçarlarken mavi enerjiler ve altın kartalların altın enerjileri kara afyaların üzerinde patlamaya başlamıştı bile. Doğrudan yakın temas bir saldırı beklemeyen kara afyalar gafil avlanmışlardı ve yaralananlar düşerken diğerleri geri çekilmeye başlamışlardı. Kraliçeleriyle de iletişim kuramadıklarından bir süre daha geri çekilmeye devam ettiler fakat sonunda bir araya toplanarak hızla yükselmeye başladılar. Biraz sonra hava inanılmaz derecede yoğunlaşmaya başladı. Boğucu sıcak giderek artıyordu ve son kalan azıcık ışık da yerini zifiri bir karanlığa bıraktığında kara afyaların peşinden hızla yükselmeye devam eden yolcu şamanlar ve gurritler yavaşlamak zorunda kaldılar. Bir süre sonra kara afyaların enerjilerini algılayamaz duruma gelmiş ve kapkara bir sisin içinde yön duygularını da tamamen kaybetmişlerdi.

“Tuzağa çekiliyoruz! Geri dönün!” dedi Mete ama kendi sesini tanıyamadı. Zamanın akışı yavaşlamış gibi sesi boğuklaşmış ve kelimeler ağzından ağır çekim gibi çıkmıştı.

“Alçalın çabuk!” diye bağıran Karya’ydı. Onun sesi daha normal geliyordu, yine de o bile sanki zamanın dışındaydı. Tüm kartallar onun komutuna uyarak aynı anda aşağıya doğru hızlandılar ama yolcu şamanlar ve gurritler, gökyüzünü karartan enerjinin yoğunluğu beyin damarlarını patlatacakmış gibi bir basınç yaratarak büyümeye devam ederken kendilerini sanki oldukları yerde asılı kalmış gibi hissediyorlardı, nefes almaları da iyice zorlaşmıştı. Sonra birdenbire havada bir enerji dalgalanması oldu ve sanki bir perde aralanmış gibi hava bir an için aydınlandı. İşte o zaman yukarıdan üzerlerine doğru gelen yüzlerce siyah enerji topunu gördüler. Eğer kartalların usta manevraları olmasa çoğu o anda ölecekti; buna rağmen kayıpları yine de azımsanacak gibi değildi. Mete, dostlarının arka arkaya vurulduklarını ve ölümlerine düştüklerini görüyor ama onlar için hiçbir şey yapamıyordu; onun da diğerlerinin de kaderi birlikte uçtukları altın kartallara bağlıydı. En son Arda’nın düşüşünü bir ağır çekim gibi izledi; önce bindiği altın kartal vurulmuş, Arda ondan koparak düşerken savunmasız kalmıştı ve ölümcül enerji onu anında vurmuştu. Ne kendine ne de bir başkasına yardım edememek çok korkunçtu; Mete delirmek üzereydi. Son gücüyle Karya’ya seslendi, “Karya! Buradan çıkış var mı?”

“Her şeyi deniyorum. Bu benim gücümün ötesinde. Hızlanın.”         

Kara afyalar artık kendilerini güvende hissediyorlardı. Alçalmaya ve bir yandan saldırıyı hızlandırırken diğer yandan düşmanlarının etrafını sarmaya başladılar. Karya onların planını anlamıştı. Eli içgüdüsel olarak taşına gitti; herkesi buradan çıkarması gerekiyordu ama bu alandaki bir şey buna imkan vermiyordu ve ordunun geri kalanına ve yaşlılara da ulaşamıyordu. Yine de taşını uyandırdı. Belki taşın frekansı kara afyaları geri çekilmeye zorlar ve kaçmalarına imkân tanırdı fakat tam o anda başından beri birlikte savaştığı ulu yolcuşaman kartal Aker vuruldu ve Karya kendisini boşlukta buldu. Aker için yapılacak bir şey kalmamış, aldığı darbe onu anında öldürmüştü. Karya, gözlerinden yaşlar süzülürken art arda gelen enerji toplarından sıyrılmayı başararak yalnız uçan altın kartallardan birinin sırtına atladı. O anda ablukanın daha da daraldığını ve çok az bir zamanları kaldığının da farkına vardı ama savaşmaktan başka bir şansı yoktu. İçindeki tüm gücü ellerinden çıkan enerjiye verdi ve savaşmaya devam etti.           
Daracık bir alanda hızlı hareket etmeleri zorlaşmaya başladığında gurritler, yolcu şamanları ortalarına alacak şekilde bir daire oluşturmaya başladılar. Karya, onların ellerinde parlayan altın taşları gördüğünde belki de bir şansları olabileceğini düşünerek hemen harekete geçti ve kendi taşının gücünü onlara aktarmaya başladı. Fakat kendilerini yolcu şamanlara siper eden gurritler teker teker vuruluyorlardı. Ya şimdiydi ya da hiç.

“Şimdi!” diye bağırdı Karya herkesin zihnine ve altın taşlar parladı. Hepsi bir girdaba çekildiler ve aynı hızla ordularının yanında girdaptan çıktılar. Geriye çok az gurrit dönebilmiş; gurritler kendilerini feda etmişlerdi. Yolcu şamanların ve kartalların da kayıpları büyüktü ancak yas tutacak zamanları yoktu. Kara afyalar zafer çığlıklarıyla yaklaşıyorlardı.
 
                                   EMON
         
Emon, kızıl ejderhaları bir gölge gibi takip ediyordu. Onların peşinden Sultanahmet’ten Kartallar Diyarı’na geçmiş ve sonra yeniden İstanbul’a döndüklerinde de peşlerini bırakmamıştı. İmparatoriçe Ani’nin isteğine uyarak Kzongarth’la ilk karşılaşmasından sonra olaylara karışmamış ve kendi enerjisini gizleyerek yalnızca onları izlemekle yetinmişti. Ancak Şihab ve Aiman’ı kapana kısılmış bir halde gördüğünde ve kalkanın büyülü ateş karşısında gücünü kaybetmeye başladığını anladığında onlara yardım etmeye karar vermiş fakat Boleslav ondan önce davranmıştı. Kraliçe Ameshia, Moyar ordusunu karşılamak için ejderhaları kovalamayı bıraktığında ise Emon onların peşinde bir kez daha tek başına kalmıştı. 

Kızıl ejderhalar bir süre sonra artık kovalanmadıklarını anlayıp yavaşladılar ve beyaz taşın etkisinden kurtuldukları için de şehri yakmaktan vazgeçip yükselmeye başladılar. Emon, onların Kartallar Diyarı’ndan Lady Purple’la birlikte aniden ortadan kaybolan kralları Kzongarth’ı aradıklarını biliyordu. O esnada ikisinin peşinden gidip gitmemekte kararsız kalmış ama hep bir şekilde Emon’la iletişim halinde olan Ani müdahale etmiş ve ejderhalar sürü halinde daha tehlikeli olacakları için orada kalması gerektiğini söylemişti.          

Ejderhalar yükselmeye devam ediyorlardı. Emon da aralarındaki mesafeyi koruyarak onları takip ediyordu. Sonunda Kzongarth’ın enerjisini algıladı ve az sonra da onu gördü. Kzongarth halkının başına geçtiğinde ejderhalar kükreyerek hızlandılar. Emon, onların Dünya’yı terk edeceklerini anlamıştı. Onlar için en doğru karar buydu çünkü tehlike çok büyüktü; beyaz taşın gerçek sahibi ve İmparatoriçe Ani… Emon da onların peşinden hızlandı; gittiklerinden emin olmalıydı. Fakat ejderhalar birdenbire durdular ve sonra yeniden hızlandılar ve az sonra yine durdular. Emon onların kapana kısılmış vahşi hayvanlar gibi öfkeli çığlıklar attıklarını duyduğunda geçit açamadıklarından emin oldu. Kızıl ejderhalar, Kızıl Diyar’a ya da herhangi başka bir yere gidemiyorlardı. Emon'un Ani’yle arasındaki iletişim de tam o anda koptu. Ani’nin sesi artık zihninde değildi ve onun varlığını hiçbir şekilde hissedemiyordu. Böyle bir şey ancak bir boyutun tüm geçitleri mühürlendiğinde olabilirdi ve bunu da Lady Purple’dan başkası yapmış olamazdı ama nasıl?          

Ejderhalar, öfkeleri biraz dindiğinde ne yapacaklarını tartışmaya başladılar ancak bir türlü ortak bir karara varamıyorlardı. Emon’a çok uzunmuş gibi gelen bir süre geçtiğinde hala kararsızlardı ama peşlerine de hala kimse düşmemişti. Sonunda uzakta bir yerde başlayan iki kraliçenin savaşının karanlık enerjisi onlara kadar ulaşınca Kzongarth halkına döndü ve kükreyerek kimin kral olduğunu göstermek ister gibi gövde gösterisi yapmaya başladı. Kızıl ejderhaların enerjileri değişmeye başlamıştı ve az sonra düşünceleri tekti; akıbetlerini beklemeyecek, kendi kaderlerini kendileri şekillendirecek ve kraliçeleri savaşın ortasında gafil avlayacaklardı. Ejderhalar savaş çığlıkları atarak savaş alanına doğru yönlerini değiştirip son hız uçmaya başladılar. Emon da peşlerinden hızlandı, kısa bir süre sonra dünyanın en büyük savaşına şahit olacağını biliyordu.

“Kraliçe Ameshia! Hazır olun, ejderhalar tüm güçleriyle saldırmaya geliyorlar!” dedi Emonama boşluğa konuşmuştu. Kraliçe Ameshia orada bir yerdeydi ama nasıl bir enerji alanı içindeyse onun zihnine de ulaşamıyordu.
                            
                                     * * *          

Kara afyalar, Dünya Ordusunun konuşlandığı bölgeye doğru yavaş yavaş yaklaşıyorlardı. Karşılarındaki orduyu artık kendilerine denk görmedikleri için hiç acele etmiyorlar ve önce zihinlere saldırmayı planlıyorlardı.

“Karya, biz kararımızı verdik. En güçlümüz sen olabilirsin ama bu dünyada kararları biz yaşlılar veririz ve bizim gücümüz de azımsanamaz. Melezler ve Moyar ordusu gelene kadar zaman kazanmalıyız. Lütfen geri çekil.” 

Mevhibe, tüm yaşlılar adına konuşmuştu. O ana kadar zihinlerine sızan karanlığı azaltan tek şey onların taşıdığı Yangi asalarıydı ama bunun da çok sürmeyeceği artık belli olmuştu. Başka bir plana ihtiyaçları vardı ve yaşlılar bunun ne olduğunu biliyorlardı. Bu yüzden de kararlı bir şekilde en öne geçip diğerlerinin geri çekilmesini istemişlerdi.

“Azımsamıyorum ama önde olmanız çok tehlikeli. Buna izin veremem.”

“İznine ihtiyacımız yok Karya!”

Mevhibe’nin sesi bu defa çok sertti ve tartışmanın sona erdiğini çok net bir şekilde vurguluyordu. Sonunda Karya saygılı bir selam verip yolcu şamanlar ve gurritlerle birlikte yaşlıların arkasına geçerek beklemeye başladı.

“Biraz daha geriye lütfen.” dedi Mevhibe.           

Herkes yerini aldığında o da ulu yolcu şaman kartal Marcus’la birlikte yaşlıların yanındaki yerini aldı ve Yangi asaları bir kez daha birleşti. Yaşlılar kadim büyüye başladıkları anda kalkanı güçlendirmeyi ve bir süre sonra da kara afyaların karanlığını tamamen kalkanın dışında bırakmayı başarmışlardı. Ancak düşmanlarının zihinlerine sızamadıklarını anlayan kara afyalar, bu defa öfkelenip geri çekilmek yerine kararlı bir şekilde hiç vakit kaybetmeden siyah enerji toplarını yaratmaya başladılar. Biraz sonra yüzlerce siyah enerji topu havada asılı bir şekilde fırlatılmayı bekliyordu. Kara afyaların korkunç kükreyişleri saldırının saniyeler içinde başlayacağının habercisiydi fakat birdenbire hepsi sustu. Birkaç saniyelik kulakları sağır eden bir sessizlik oldu. Savaş alanındaki herkes aynı anda yaklaşan karanlığı algılamıştı. Sonunda kara afyaların hepsi birden harekete geçti. Bir kısmı yükselirken diğerleri de farklı yönlere doğru uçarak pozisyonlarını değiştirmeye başladılar.

“Kızıl ejderhalar geliyor! Bu kalkanın büyülü ateşe dayanmayacağını hepimiz biliyoruz.”
Mevhibe’nin sesi bu kez herkesin 
zihnindeydi, konuşmaya devam etti.

“Planımız Kartallar Diyarı’ndaki gibi olacak. Altın taşları hazırlayın. Benim komutumla hepiniz buradan gideceksiniz. Biz de olabildiğince çok kara afya ve kızıl ejderhayı yok edeceğiz ama bunun için yaklaşmalarını beklememiz gerekiyor. Hazır olun ve şimdilik gücünüzü kalkana aktarın. Alp! Görevini ve kim olduğunu biliyorsun. Kızlarım ve Dünya sana emanet. Nolan! Sen henüz kim olduğunu bilmiyorsun ama açıklamaya zamanımız yok. Gelecek Alp’le senin ellerinde ve diğerlerini birlikte bulacaksınız. Yolunuz ışık olsun.”

“Mevhibe abla. Gözün arkada kalmasın. Yolunuz ışığa varsın.” dedi Alp. 

Gözlerinden süzülen yaşlara engel olamıyordu. Nolan ise hiçbir şey anlayacak durumda değildi ama o da en az diğerleri kadar kendisini perişan hissediyordu. Sonunda herkes Mevhibe’nin dediklerini yapmayı isteksizce kabullenmiş ancak bir yandan da son anda gerçekleşebilecek bir mucize için dua etmeye başlamışlardı.           

Kara afyalar, yönlerini kızıl ejderhalara doğru çevirip olabildiğince yanlara doğru açılarak birbirleriyle aralarına biraz mesafe koymuşlardı. Böylece daha geniş bir alanı kontrol edebilecek ve kolay av olmayacaklardı. Savaşmaya can atıyor ve düşmanlarına meydan okuyan korkunç çığlıklar atıyorlardı. Yarattıkları yüzlerce siyah enerji topu gökyüzünüuğursuz bir ışığa boğmuştu. Çok geçmeden kızıl ejderhaların kükreyişleri de duyuldu. Dünya Ordusunun her bir askerini titreten bu sesler ve karanlık enerjiler az sonra patlama noktasına gelecekti. Sonunda alevlerin ve siyah enerji toplarının havada birbirlerini bulmasıyla savaş kara afyalar ve ejderhalar arasında başladı. İki taraf da birbirlerine yaklaşmadan ikircikli taktiklerle savaşıyor ama aynı anda her fırsatta Dünya Ordusunun kalkanına saldırmayı da ihmal etmiyorlardı. Kalkan, yaşlıların ve diğer herkesin gücüyle dayanıyordu ancak planın işe yaraması için savaş alanının daralması ve hem kara afyaları hem de ejderhaları üzerlerine çekmeleri gerekiyordu. 

Yaşlıların önderliğinde tüm ordu savaş alanının ortasına doğru harekete geçtiğinde kara afyalar, öncekilere göre daha dayanıklı olmalarına rağmen büyülü ateş karşısında kayıp vermeye başlamışlardı. Bu yüzden de Dünya Ordusu savaş alanına yaklaşırken taktik değiştirdiler ve güçlü bir illüzyon yaratmaya başladılar. Az sonra gökyüzünde binlerce kara afya vardı. Hangileri gerçek hangileri değil ayırt etmek mümkün değildi. Kızıl ejderhalar, ilk başta sahip oldukları büyü gücüyle bu illüzyonu anında yok edeceklerini düşünerek bunu hiç umursamadılar ancak bir süre sonra durumun hiç de düşündükleri gibi olmadığının farkına vardılar. Kzongarth dahil hiçbir kızıl ejderha kara afyaların bu güçlü büyüsünü bozmayı başaramamış ve artık saldırının ne yönden geleceği kızıl ejderhalar için de belirsiz bir hale gelmişti. O ana kadar siyah enerji yalnızca kızıl ejderhaların bir kısmını yaralamıştı ama henüz hiçbir ejderha ölmemişti, yine de bu durum her an tersine dönebilirdi. Kzongarth hemen komutunu verdi ve kızıl ejderhalar bir anda görünmez oldular. Dünya Ordusu bu belirsizliğin ortasında tek hedef olarak kaldı ve çok geçmeden de kalkan alevlerle sarılmaya başladı. Artık bekleyemezlerdi.

“Marcus, her şey için teşekkür ederim ama ayrılma vakti geldi. Siz ulu yolcu şaman kartallar için zaman dolmadı. Yolunuz ışık olsun.” dedi Mevhibe ve yaşlılar kartalların üzerinden havalandılar. Artık asaların gücüyle havada asılı duruyorlardı.

“Gurritler, hazır mısınız?”

Herkes hazırdı ve kavurucu sıcağın içindeki son saniyelerinde yaşlıların ruhlarına dua ederek dayanıyorlardı. Yaşlılar son büyüye başladılar ve enerji büyüdü, büyüdü…

“Şimdi!” dedi Mevhibe. Altın taşlar parladı ve Dünya Ordusu birkaç saniye içinde ortadan kayboldu. Geride kalan dünyanın koruyucuları ve insanlığın yön göstericileri olan şaman ve büyücü yaşlıları, büyünün son sözlerini söylediler ve o anda etraflarındaki her bir canlıyı önce geri püskürtüp sonra bir vakum gibi içine çeken güçteki bir patlamayla tamamen yok oldular…          
Gökyüzü çılgın renklere bürünürken Emon, gördüklerinin şokunu yaşıyordu. Yaşlılar için yapabileceği hiçbir şey yoktu ama yine de kendisini suçlu ve işe yaramaz hissetmişti. Ancak artık olan olmuştu ve o anda yaşlıların fedakarlıklarının sonucu daha önemliydi. Hayatta kalan olup olmadığını görmek için beklemeye başladı. Biraz sonra patlamanın ardından gelen sisin içinden sağ kalan kara afyalar teker teker ortaya çıkmaya başladılar. Kayıp vermiş olsalar da sayıları hala azımsanacak gibi değildi. Çığlıklar atarak çeşitli yönlere doğru dağılmaya başladıkları anda Emon, bunun onların savaş taktikleri olduğunu ve savaş için pozisyon aldıklarını anladı. Kara afyaların çok beklemelerine gerek kalmadı. Büyülü alevler gökyüzünü yeniden aydınlatırken çok az kayıp vermiş olan ejderhalar da teker teker ortaya çıkmaya başladı.

Devam edecek 
 
***

 
Editör: Deniz İmre