SONSUZLUĞUN FREKANSI-33 - 7 DİYAR 7 SAVAŞ
5. BÖLÜM
7 DİYAR 7 SAVAŞ
MOYAR
Yüksek Moyar’dan ışınlandığı anda bir terslik olduğunu anlayan İmparatoriçe Ani, kendisini Mavi Diyar yerine Moyar’da bulunca hiç şaşırmadı. Asanın gücü olmasaydı boyutlar arasında bir yerde sıkışıp kalacaktı ve o zaman Moyar’a bile dönemeyecekti. Kraliçe Manilyath’ın onunla gelmemesine şükrederek o anda bomboş olan Mor Saray’ın geniş avlusundaki taş bir sütunun üzerine oturup olanları düşünmeye başladı. Biraz sonra kocası Eadrich’in yaklaştığını fark ettiğinde kafasında her şey netleşmişti. Ayağa kalkıp onu gülümseyerek karşıladı ama duruşundaki bir şey Eadrich’in ona fazla yaklaşmasını ve ne kadar istese de sarılıp kucaklamasını engellemişti.
“Güneşim? Ne oldu, neden buradasın?”
“Sanırım Mavi Diyar’ın bütün geçitleri mühürlenmiş. Oraya ışınlanmaya çalışırken kendimi burada buldum ve oradan kimseye de ulaşamıyorum.” dedi Ani.
Kocasını gördüğü için mutluydu ama ona olan duyguları bile artık başka bir hayata aitmiş gibiydi. Yine de kendisinden hüzünlü bir saygıyla uzak durmaya çalışan kocasına yaklaşıp yanağına bir öpücük kondurdu.
“Neye ihtiyacın var güneşim?” dedi Eadrich.
“Atalarımıza danışmak bir çözüm getirmeyecek. Sanırım Korya’yla Minel’e ihtiyacım var. Mühürler Lady Purple’ın işi olmalı. Korkarım ki bu da yeni bir gücü kendisine bağladığıanlamına geliyor. Umarım düşündüğüm şey değildir. Hemen Korya’ya güçlerini geri vermem gerek. Sıfır odasındalar değil mi?”
“Zamanı gelmişti. Korya çok kızgın. Aslında güçleri olmadığı için olanları tam olarak anlayamıyor desem daha doğru olur.”
“Biliyorum ama asanın kararına karşı çıkmamam gerektiğini hissetmiştim. Şimdi bunun ne kadar doğru olduğunu anlıyorum yoksa o da Mavi Diyar’da olacaktı ve ben çaresiz bir durumda kalacaktım.”
“Gel güneşim. Korya bunu anlayacaktır.
KARTALLAR DİYARI
Mert, Kartallar Diyarı’na vardığı anda Mayıs’ın bahsettiği mağarayı arayıp bulmuş ve Akulina’nın da içeri girebileceği kadar girişi genişlettikten sonra Boleslav’ı içeri taşıyıp girişi mühürlemişti. Enerjilerini saklayan kalkanı yarattıktan sonra da hemen annesinin yanına oturup onun başını kucağına koymuştu ama bu belirsiz bekleyiş onun sabırlı yaradılışını bile zorluyordu. Akulina da ondan farklı bir durumda değildi.
“Yapabileceğimiz bir şeyler olmalı. Kardeşimi uyandırmalıyız.”
“Evet Akulina ama nasıl? Vala’nın ve melezlerin yapamadığını biz nasıl yapacağız?”
Mert sustu; o anda aklına bir isim takılmıştı ve belki de bu, annesi için tek çözüm yolu olabilirdi,
“Yula!” dedi heyecanla ve devam etti,
“Kraliçe Ameshia annemin özüne dönmesini onun sağladığını söylemişti. Gümüş taş nerede?”
Akulina da heyecanlanmıştı.
“Boynunda taşıyor sanırım ama Moyar’a gittiğimizden beri taş hiç uyanmadı.”
Mert, taşı annesinin boynundan çıkardı; onu nazikçe kucağından yere indirip ayağa kalktı ve elindeki taşa bakarak mağaranın içinde yürümeye başladı. Taşta hiçbir hareketlenme yoktu ve Mert ne yapacağını bilmez bir haldeydi. Sonunda durdu, taşı avucuna hapsedip ellerini göğsüne koydu ve gözlerini kapadı. Bilmediği ve çok iyi anlamadığı Yangi enerjisini uyandırabilmek için tam olarak neye odaklanması gerektiğini bilmese de içgüdüleri, niyetini ortaya koyacak şekilde zihnini açması gerektiğini söylüyordu. Bu düşünceyle ellerini tam kalbinin üstüne koyduğu anda gözlerinin önüne Karya’nın yüzü geldi. Mert hem şaşırdı hem de çok sevindi; onun yüzünü görmek çok iyi gelmişti. Üstelik o Yula’nın kızıydı, onu görmesinin yapmaya çalıştığı şeyle ilgisi olmalıydı. Tüm dikkatini ona verdi. Artık doğru yolda olduğunu biliyordu. Az sonra onun sesini de duyunca bu defa hiç şaşırmadı ve dikkatle onu dinlemeye başladı. Karya onunla konuşuyor gibi değildi. Sanki bir dua okuyordu. Bir süre sonra Mert, Karya’nın sürekli aynı sözleri tekrarladığını fark edince bunun önemli olduğunu anlayıp duyduklarını ezberledi ve hemen o da tekrar etmeye başladı. Çok geçmeden Karya’nın yüzü sislerin ardında kaybolurken başka bir kadının yüzü belirdi. Mert, iki kadının benzerliğinin hemen farkına varmıştı; bu yüz, Yula’nın yüzüydü.
“Evet Mert, ben Yula’yım.” dedi Yula gülümseyerek fakat birden gülümsemesi yüzünde dondu ve Mert’in zihnindeki görüntüsü uzaklaşmaya başladı. Mert, onun oradaki varlığını hala hissedebiliyordu nitekim gözlerini açtığında Yula’nın varla yok arası görüntüsünün Boleslav’ın üzerinde süzüldüğünü gördü. Elleriyle onun başına uzanmış bir şeyler mırıldanıyordu. Az sonra Boleslav’ın bedeni hareketlenmeye başladı fakat Yula hala endişeli görünüyordu.
“Geliyorlar. Sakın enerjinizi açığa çıkarmayın! Ne olursa olsun buradan çıkmayın! Yardım geliyor.” dedi, o sırada görüntüsü de yavaş yavaş silikleşiyordu.
Çok geçmeden gümüş taşın ışığı söndü ve Yula’nın görüntüsü tamamen ortadan kayboldu. Boleslav gözlerini açıp doğrulurken Yula artık orada değildi. Mert hemen annesinin yanına koşup gümüş taşı onun boynuna taktıktan sonra ona sımsıkı sarıldı ama birkaç saniye geçmeden ikisi de algıladıkları karanlık enerji yüzünden birbirlerinden koptular. Bu karanlığın yanında çok tanıdık gelen başka enerjiler de vardı.
“Halkımız burada ve tutsaklar. Onları tutsak edenlerse… Kara afyalar…” dedi Boleslav, sesi bir fısıltıydı.
Tüm boyutların en karanlık enerjisiyle yaratılmış yeni kara afyalar, hafızalarında tüm diyarların bilgisiyle var olmuşlardı. Kraliçeleri Lady Purple’ın emriyle Moyarlıları Kartallar Diyarı’na götürmek için savaş alanından ayrılan dört kara afya için Kartallar Diyarı’nı bulmak ve mühürleri daha önce Lady Purple tarafından zaten aşılmış ve savunmasız bir durumda olan diyara girmek hiç zor olmamıştı. Kartallar Diyarı bir kez daha kara afyalarınetkisiyle sararıp solmaya, yaşam enerjisi yavaş yavaş yok olmaya başlamıştı.
Büyük Moyar ordusunu hapsettikleri dev küre yere indikleri anda yok oldu ama Moyarlılar, kara afyaların yarattığı illüzyonlar yüzünden paralize olmuş ve etkisiz kalmışlardı. Uyumadan kâbus görüyorlardı ve gelişmiş zihinleri, Yüksek Moyar’ın ve ilerlemenin olmadığı distopik bir kurgunun içindeydi. İmparatoriçeleri Ani ve onun asayla uyumlandığı gerçeği ise artık hatırlayamadıkları bir şeydi. Moyar kartalları bu illüzyondan etkilenmemişlerdi ama kardeşlerine yardım edemiyorlardı.
Kara afyalar, Moyarlılar yere indikten sonra yükselip diyarın üzerinde uçmaya başladılar. Diyarın kendi kendini yenileyen büyülü enerjisini geçtikleri her noktada paramparça ediyorlardı. Toprağın ve yeşilin sararması bir süre sonra kurumaya, en sonunda da çürümeye dönüşmüştü ve beraberinde var olan tüm yaşamı boğmaya, yavaş yavaş da geri döndürülemezbir şekilde öldürmeye başlamışlardı. Korkunç çığlıkları artık tüm diyarda duyulan tek sesti. Yankılanarak başka boyutlara da sızmak istercesine büyüyen bir sesti bu. Moyarlılar gitgide kötüleşiyorlardı. Enerjileri o kadar zayıf düşmüştü ki artık kardeş kartalları da bu durumdan etkilenmeye başlamıştı. Çok geçmeden de tüm Moyarlılar kartallarıyla birlikte bayılarak yere yığıldılar. Kara afyalar tam o anda bekledikleri emri aldılar ve Moyarlıları sonsuza dek yok etmek üzere alçalmaya başladılar.
Mağaranın içinde de durum farklı değildi. Karanlığın etkisi o kadar güçlüydü ki daha yeni ayılmasına rağmen Boleslav yeniden bayılmıştı. Mert ise zar zor dayanıyordu. Artık ayakta bile duramıyordu ve illüzyonun içine doğru çekildiğini fark etse de buna karşı koyamıyordu. Akulina’nın durumu da benzerdi. Sonunda Mert bayıldı. Ondan biraz sonra da Akulina…
Kara afyalar, Moyar ordusunun birkaç yüz metre yukarısında bir yerde durup birbirlerine iyice sokularak bir daire oluşturdular. Az sonra hepsinin gözlerinden cıvaya benzeyen simsiyah yoğun bir enerji çıkmaya başladı. Önce havada dağınık bir şekilde süzülen bu enerjiler biraz sonra birbirleriyle iç içe geçmeye ve gitgide büyüyerek küreye benzer bir şekle dönüşmeye başladı. Sonunda bu küre devasa bir hacme ulaştığında kara afyalar yeniden yükseldiler. Ölümcül vuruşları için artık hazırdılar. Sanki bir iple çekiyormuş gibi küreyi de yukarı çektiler ve sonra tüm güçleriyle aşağıya fırlattılar. Gelişmiş bir medeniyetin 3/4’ü yok olmak üzereydi. Kara afyalarsa çoktan kükreyerek zaferlerini ilan etmeye başlamışlardı ki aniden sustular. Tuhaf bir enerji algılıyor ama kaynağını bulamıyorlardı. Huzursuzca alçalmaya başladılar ve yeterince yaklaştıklarında ölümcül kürenin Moyarlıların tam üstünde havada asılı kaldığını gördüler.
Kara afyalar ilk şoku atlattıkları anda korkunç çığlıklar atarak hala göremedikleri bu enerjinin kaynağına, düşmanlarına meydan okumaya başladılar. Yine de korku bilmez yaradılışlarına aykırı bir şekilde bilinmeyenin yarattığı bir korku tüm hücrelerine yayılmaya başlamıştı. Aşağı doğru hızlandılar ve enerji topunun alt ucuna yaklaşırken varlığını algılayamadıkları görünmez bir kalkana çarparak gerisin geriye yukarıya doğru döne döne hızla çekilmeye başladılar. Bu görünmez kalkanın itici bir gücü vardı sanki. Kara afyalar o kadar çok döndülerki gözleri hiçbir şey göremez oldu ama etraflarının sarıldığını anlamışlardı. Sonunda ancak dönmeleri yavaşlayınca düşmanlarını görebildiler ve o anda panikle kraliçeleri Lady Purple’a ulaşmaya çalıştılar ama ona ulaşamadılar. Bir kürenin içine hapsedildiklerini anladıklarında tepki vermek ve savaşmak için çok geç kalmışlardı. Çılgınca kükremeye başladılar. Bir yandan da büyü güçleriyle küreyi yok etmeye çalışıyorlardı ancak hiçbir büyü işe yaramıyordu.
Melezler, Gökçil, Aya, Vala, Yota ve Boleslav’ın çocukları Kartallar Diyarı’na tam zamanında varmış, kalkanları sayesinde fark edilmeden kara afyaları gafil avlamışlardı. Onlar yere indiklerinde Moyar kartalları da ayılmış, kardeşlerinin başında bekliyorlardı. Çok geçmeden onlar da uyandı. Moyar komutanı, hemen yanı başında bekleyen Gökçil ve kardeşlerini gördüğünde hala tam olarak kendine gelememişti ve olanlara inanamıyordu.
“Teşekkür ederiz. Sanırım tam zamanında geldiniz ama onları nasıl etkisiz hale getirdiniz?” dedi, kendini biraz topladığında.
“Çocuklarımız sayesinde.” dedi Gökçil.
“Melezler… Size hayatımızı borçluyuz, teşekkür ederiz.” dedi Moyar komutanı ve sonra tekrar Gökçil’e döndü.
“İmparatoriçe Ani geldi mi?”
“Maalesef hayır. Lady Purple Mavi Diyar’ın tüm geçitlerini mühürlemiş ama kızım Mayıs onun bir yolunu bulup geleceğinden emin. O zamana kadar kraliçe Ameshia’ya yardım etmeliyiz. Tabii ki önce melez çocuklarımız bu yeni kara afyaları öldürecek büyüyü bulmalılar, yoksa biz Moyarlılar için savaşmak imkânsız olacak.”
“Haklısınız. Şartlar değişti. Mavi Diyar’ın ordusunu yalnız bırakamayız. Bizim yapabileceğimiz bir şey var mı?” dedi komutan ve Mayıs’a döndü.
“Biz altımız başlayalım. Siz bize ne kadar güç aktarırsanız o kadar hızlıca sonuca ulaşabiliriz.”
Yaklaşanların enerjisini algılayınca herkes susup enerjinin geldiği yöne döndü.
Devamı için tıklayın
***
Editör: Deniz İmre
