Yaşamın ve Doğanın Özü

Bazen doğayı izlerken insanın kendisine dair pek çok şey öğrenebileceğini düşünüyorum. Küçücük bir kelebeğin uçuşunda da bir anlam var, bir arının çiçekten çiçeğe yolculuğunda da… İkisinin de kanatları var. İkisi de aynı gökyüzünü paylaşıyor, aynı çiçeklere konuyor. Ama dünyaya dokunuş biçimleri farklı. Kelebek kanatlarının renkleriyle insanı kendine hayran bırakıyor. Bir güzelliği temsil ediyor; bakışları üzerine çekiyor, insana estetiğin ve zarafetin dilini hatırlatıyor. Arı ise çiçeğin yalnızca görünen tarafıyla ilgilenmiyor. Onun özüne ulaşıyor, nektarını alıyor, onu sabırla işliyor ve geriye bal bırakıyor.

Burada düşündürücü olan şu: İkisi de çiçeğe konuyor ama her biri oradan başka bir anlamla ayrılıyor. Biri güzelliği görünür kılıyor, diğeri o güzelliğin içindeki özü başka bir değere dönüştürüyor. Arının bir de iğnesi var. Onu yalnızca balıyla anlatmak eksik kalır. Çünkü arı, hayatı beslerken kendi varlığını korumayı da bilir. Herkese bal sunan bir canlı olmasına rağmen, sınırlarının ihlal edilmesine sessiz kalmaz. Burada doğanın çok ince bir dengesi var üretmek ve korumak, vermek ve kendinden vazgeçmemek…

İnsan da hayatı boyunca bu iki dünyanın arasında yolculuk ediyor. Bazen bir kelebeğin kanatları gibi görünür olmak, insanlarda hayranlık uyandırmak istiyor. Bazen de arı gibi sessizce çalışıp bir şeyler üretmek, dokunduğu hayatlarda kalıcı bir değer bırakma. Fakat zamanla şunu anlıyoruz… 

Güzellik tek başına yeterli değil, üretmek de tek başına bütün hikâyeyi anlatmıyor. İnsan hem başkasının güzelliğini fark edebilmeli hem de kendi içindeki özü keşfedebilmeli. İyilik yaparken sınırlarını, severken iradesini, paylaşırken kendi değerini unutmamalı.

Belki de hayatın en büyük yanılgılarından biri, insanları yalnızca ilk bakışta gördüklerimizle tanımlamamızdır. Oysa bazı güzellikler gözle görülür, bazıları zamanla anlaşılır. Bazı insanlar ilk karşılaşmada etkiler, bazıları ise hayatınızdan geçtikten sonra bile düşüncelerinizde yaşamaya devam eder. Benim için asıl mesele, kelebeğin mi yoksa arının mı daha değerli olduğu değil. Her ikisinin de doğada tamamladığı bir anlam var. Biri güzelliğiyle dünyayı süslüyor, diğeri emeğiyle hayatın devamına katkı sunuyor. Doğa hiçbirini diğerinin yerine koymuyor.

Belki insan da kendisine şu soruyu sormalı … Ben hayatın hangi tarafındayım? İnsanların yalnızca gözünde mi güzel bir iz bırakıyorum, yoksa dokunduğum hayatlarda da bir anlam oluşturabiliyor muyum? Çünkü kanatlarımız bizi gökyüzüne taşır ama karakterimiz nasıl bir yolculuk yaptığımızı belirler. Kelebeğin zarafetini, arının emeğini ve iğnesindeki iradeyi anlayabilmek gerekir. Sonunda geriye ne kadar dikkat çektiğimiz ne de kaç kişinin bizi hayranlıkla izlediği kalacak. Belki de bir insanın gerçek değeri, kendisinden sonra başka bir hayatta neyi değiştirdiğinde saklıdır. Ve ben, insanın yalnızca güzel görünmesini değil, geçtiği yerde güzellik çoğaltmasını daha anlamlı buluyorum.

***

Editör: Seher Uslu