Sevmek yetmez bazen. Gönülün gönüle değmesi gerek. Anlamak, hissetmek, kendini onun yerine koyabilmek gerek. Öpüp koklayıp dokunmalı. Yüzünde gülücükler açmalı mesela. Her gördüğünde kalbinde kelebekler uçmalı. Ağzının kenarına ilişiveren tebessüm oraya yerleşmeli. Sevdanı bazen gülücüklerin bazen gözyaşların ilan etmeli. Titremeli yüreğin.
Bir kaşık suda fırtına koparmak vardır ya hani, bazen bir damla suda hayat bulmalı. Çatlayan dudaklarını değil, kupkuru yüreğini ıslatmalı. Gözüne yaş, gönlüne ilaç olmalı. Güneşin okşamaları değmeli mesela, rengini giydirmeli. Bir damla sıcaklığı ısıtmalı içini. Titreyen yüreğine merhem misali. Son nokta dediğin anda açılmalı kapılar. Çorak topraklara inat, yeşilin göbeğine doğmalı umutlar.
Sevgiyle umut girmeli kol kola. Hayat yolunun yolcuları onlar olmalı. Yıldızlar gülümsemeli umut yolcularına. Kamerin gölgesi düşmeli üzerlerine. Yollarını sevgi aydınlatmalı. Güven terazisinde tartılmalı, vefa kapısına dayanmalı. Umut yolcularına çaresizlik değil, çare demir atmalı. Dumanlı yollar, fırtınalı günler, engebeli dağlar geride kalmalı.
Yoksunluk derler muzdarip olduğun duruma. Anlamak istemezler seni. Kılı kırk yararsın, incitmemek için. Hüznün kaderin olur, silemezsin. O yüzden yüzünde güller açmalı. Gözlerinden yaş değil, gülücükler akmalı. Rüzgârın eteklerine yapışıp sürüklendiğinde yemyeşil vadiler olmalı durağın. Sevda türküleri söylenmeli kulağına. Umudu fısıldamalı her kelimede.
Kartopu gibi büyümeli sevdan yüreğinde. Onu ancak saygıyla, güvenle, dürüstlükle büyütebilirsin. Yalan lügatinden çıkmalı mesela. Emin olmalısın sözünde. Net olmalı duruşun, elif gibi dimdik. Eğri cetvelden doğru çizgi çıkmaz sonuçta. Mizan üzere kurulan dünyada ölçü hakikatse helal daire keyfe kâfi olmalı. Yol eğri olsa da yolcu sevda menziline ulaşabilmeli.
Hasılı gün doğumuna ramak kala, sevda çölünde çiçekler açmalı. Umudun yolcuları nefes almalı. Hakikat perdesi aralanıp vuslat çeşmesini açmalı. Kana kana sevda suyundan içmeli.
***