Tabuları yıkmalı insan. Sevdaya kucak açmalı. Aşkın mayasına, dahi fıtratına ihanet etmemeli. Kırmızı çizgi çizmeli yanlışa, eksiye, kokuşmuşluğa. Yeni düzen demiyorum ama yaradılış gayemize uygun olmalı yaşam standardımız.
İnsan, özüne sahip çıkmalı ve bir damla sudan halk olunduğu gerçeğinden sapmadan gitmesi gerektiğini anlamalı. Hakikat perdesini aralamalı. Kâinatı aydınlatan güneşin gerçeğine odaklanmalı. Baki hayata köprü olan gök kubbede yol almalı. Yolu da istikamette olmalı.
Eski köye yeni adet değil yüreğimdeki haykırış. Rotadan kayma korkusu. Hedefi ıskalama, çizgiyi aşma endişesi. Yolun sabit, yönün belli ve hedef kâlûbelâda çizilen yol aslında.
İnsanı, insanlıktan çıkaran olaylar kıskacında; insanı insan yapan değerlere sarılmalı. Sadece "yaradılan" olmak dahi saygıyı hak etmeli. Özüne dönmeli ancak dönen görülmedi. Dönmenin formülü yazık ki çözülemedi.
Varla yok arası limanda, kayboluş hikâyesi. Dalgalara dalıp köpüğünde kaybolma endişesi. Okyanusun enginliğine meydan okuma cesareti. Ömür törpüsü olayları, ömre vakfetme becerisi. Tut dalın birinden, nakşet hayat hikâyene. Dönme dolap misali sayma yerinde bilinçsizce. İki günü aynı olan zararda değil mi sence de.
Bilmek başa bela mı, ömre vefa mı, bildiğinin zekâtına ihanet mi, aldığın nefesi verme mükellefi mi yoksa ömür sermayene vurulmuş pranga mı?
Sorular cenderesinin zincirlerine dolanıp asumana hapsolmak, nasıl bir duygu hengamesi ki devreler yanar beyinde. Mayasında, yaradılışında; güzellik, iyilik, zarafet, naiflik olan insan, nasıl olurda kırmızı çizgi gerektiren çetrefilli yollarda kaybolur.
Zulme perde aralayan camları kırmalı. Çünkü insan, öfkeyle kinini kusarsa o kusmuklar; hücrelerine zehir, güzel hasletlerinin de katili olur. Sevgi bağlarını çürütür. Ayağı kayar, rotası şaşar. Hastalıklı toplumun mayası oluverir.
"Helâl daire keyfe kâfi" mi öyle ise şehvete niye yol vermeli. Yaradan şehveti aileye hapsetmedi mi? Yoldan çıkaran harama niye tamah etmeli. Hüznün, yüreğine vurulmuş kelepçe olmalı. Aşkın tarlasında meyve olmalı. Ar perdesi yırtılmamalı.
Hasılı özüne dönmeli, özünde kalmalı. İstikamette emin, rotaya sabitlenmeli. Saygı, sevginin harcı, hoşgörünün yoldaşı olmalı. Güven sıvası ile sıvanmalı. Ne olursa olsun insan olmalı.