Bir mum ışığında kaybolursun bazen. Bakışların donuklaşır etrafında mumlar yansa da. Kelebek misali ışığa doğru koşarsın yanacağını bile bile. O ateşe meftunsundur.
Her şey bir rüyadır senin için. Hakikat perdesi aralansa da göremezsin. Gecenin sırlı karanlığında yolunu aydınlatan, bir mum ışığı oluverir. Şaşar kalırsın. Lakin dibindeki tuzaklardan haberin olmaz. Büyük bir umutla koşarsın. Işığın açtığı yolda içindeki korku azalır sonuçta. Çünkü karanlık korkunun göbeğidir. Kişiyi hiçbir şey görememek çıldırtır. Cılız da olsa bir mum ışığı da olsa tutunmak istersin umutla.
Oysa seni bekleyen tuzaklara kapalıdır artık gözlerin. Karanlığın sükûnet olabileceği aklına bile gelmez. Koşar adım yürürsün kaderine hiç düşünmeden. Azıcık durup düşünsen fark edeceksin. Ancak körü körüne yalancı ışıklara doğru koşarsın umarsız.
Cazibedar fitneler seni düşündürmez. Anlık mutluluğun sarhoşluğuyla kendinden geçersin. Bir fırttır adı ama o fırt zehirler bütün benliğini. Gençliğini, özgürlüğünü, düşünme yetini yitirirsin bilmeden. Uyuşuk bir dünyanın kayıp elemanısındır artık. Birilerine mal olmuşsundur. Kazanç kapısı. Kurtuluş zannettiğin o ışık, mezarın olmuştur. Farkında bile değilsindir.
Bir kâse bal konur önüne. Zehrinden bihaber yersin kana kana. Sonra kanat takmış gibi uçmaya başlarsın. Hayat toz pembedir. Kafan bi’milyon. Ne dert kalır ne tasa. Bırakırsın kendini hayatın akışına. Yattığın yerin önemi yoktur artık. Sen etrafındakileri, gökyüzünden seyredersin ya da öyle zannedersin. Oysa bir kaç saatlik rüyadır. Elbet bitecek sen hakikate uyanacak ama uyanmak istemeyeceksin. Dertlerin, bıraktığın yerde bekliyor olacak seni. Sen yine bir fırt çekip unutmak isteyeceksin. Bu döngü bitmek bilmez. Hayat ikinci bir şans vermez. Bir ileri iki geri döner durursun veya yok olursun. Belki bir çöp kenarı belki otobüs durağı belki de ıssız bir sokak ortası...
Bazen yanmak gerekir. Hayat penceresinden görüş net olsun diye. Bazen ıslanmak gerekir, yağmurun ruhu dinlendiren ritmini yakalamak için. Bazen ıssız çöller olmalı meskenin, susuzluğu anlamak için. Bazen açlığı tatmalısın varlığın kıymetini bilmek için. Bazen yalnız kalmalısın, insanın varlığını anlamak için. Bazen kötü kokuları da tanımalısın, gül kokusuna meftun olmak için.
Mücadele kendine getirir insanı. Yanmak gerekir Yunusvari. Yandıkça anlarsın pişmenin ne demek olduğunu, yandıkça tadarsın hayatın gerçeklerini, asıl lezzetlerini. Ateşe koşmak değildir mesele bazen, mum gibi yanmak, yandıkça erimektir hayat.
Hasılı her tadı almalısın, yaşamın anlamını kavramak için. Çünkü hayat, dibini gösteremeyen bir mum ışığı kadar. Bir ömür dediğin, bir anlık nefes kadar...
***