(K)uşakların Çatışması

Gündemimiz (k)uşak çatışmaları. X kuşağı Z kuşağını hangi yılda, hangi cephede çarpanlarına ayırıp, köklerini kazırsa sonuç pozitif olur.

Ahh! Bizim zamanımızda ne yöntemler vardı; en önemli silah terliklerdi. Direk hedefe odaklı, sağ-sol manevralara sahip, ışık hızında ilerleyen, uzaktan kumandalı terlikler. Terlik ne zaman yumuşayıp pandufa döndü, işte o zaman hanemize bir eksi puan yazıldı.

Bir de çaktırılmadan atılan çimdiklerimiz. Caydırma etkisi yüzde yüz kanıtlanmış, karşı tarafta bıraktığı küçük bir çığlık ve morluktan başka hiç bir yan etkisi olmayan çimdiklerimiz, tabi ki zamanla bu silahımızın yerine ödül-ceza yöntemi geldi.

Akşama dürülmemiş, sahibine (babamıza) iletilmek üzere bekleyen dumanı üstünde tehditlerimiz bir kenarda hep dururdu. 

Babamızın bir göz hareketi bizi yerimize mıh gibi saplar, gözler üzerimizden uzaklaşana kadar nefesimizi tutardık. Tehditlerimiz yerini yasaklara bıraktı. Tablet, telefon, bilgisayar, oyuncak....

Silahlarımızı kaybettik, cephanelerimiz bitti. Kim kimin ebeveyni bilemez olduk. Bu (K)uşaklar bizi parmağında oynatır hale geldi. Sorumluluk verecektik, sorunluluk verdik. Bir familya oluşturduk, sendromlu familyalar. Üç yaş, beş yaş; ergen tayfa, geç ergen, erken ergen.

Kurtlu çocuklar, hiperaktif çocuklara; durgun çocuklar, asosyal çocuklara dönüştü. Hepsine bir kulp taktık. Olmadı suçlu aradık. Cezayı başkalarına kestik. Kıyasladık boyumuzu, huyumuzu, kazancımızı, evimizi ve çoluğumuzu çoçuğumuzu. Süsledik, püsledik vitrinlerimizi. Eleştirdik, eleştirmeyi bir halt sandık. Eğitim sistemini, öğretmenleri, televizyon programlarını, komşunun çocuğunu ve parasızlığı, siyaseti ama dönüp kendimize bakmak gelmedi aklımıza. Kendi savaşımızı neticelendirememiştik. Sıkışmıştık belki biz de kuşakların içersine. 

Kitap okumadan, kitap okuyan çoçuğumuz olsun istedik; konforumuz bozulmasın diye telefonu çocuğun eline tutuşturduk. Özel okullarda okusunlar diye sevmeye ayıracağımız mesaiyi, işyerine harcadık.

İlaçlar, kitaplar, pedagoglar, terapiler ve seminerler, eğitimler, intiharlar aldı başını gitti. Bize bir çözüm lazımdı. Düşündük, taşındık. Çözüm basitti.

Bir isimle süslemek, (k)uşakları.(X,Y,Z...Alfa, beta....). Bu gidişle üç bilinmeyenli denklemlere doğru gidecektik isim ararken cümbür cemaat.

Neyse ki, (Çok şükür) aklımız çok, paramız azdı. Ya tersi olsaydı (Allah muhafaza) doyumsuz  bir nesil bizi kucaklardı. Bütün kendinden olmayan kuşakları huzurlu evlere kapatırlardı.