Sabrın Ekmeği

Her gecenin bir sabahı, her kışın bir baharı, her yokuşun bir inişi, her zorluğun bir kolaylığı var.

Hayırlısı diye, bir liman var yüreğimizin kıyısında. Azgın fırtınaların sağnak olup gözlerimizden boşaldığı an içimizden bir ses kucaklar bizi. SABRET....Sabır ekmeğinin, gözyaşıyla yoğrulup, zaman fırınında pişmesi gerekir. Oysa ki beklemek ne ağır bir imtihandır nefse. 

Ağırdır yükün omuzlarına, taşıyamazsın. Soğuktur çaresizliğin duvarları, bir çentik atarsın her batan günün sonunda çaresizliğine, belki bir ak daha düşer saçına veya daha bir bükülür belin, bir çıkar yol ararsın karanlığın içersinde el yordamıyla. Beklemek yağlı bir urgan olur boynunda, sıkar sıkar gevşetemezsin.Bir daha gün doğmayacak sanırsın üzerine. "Öldüm" der, ölemezsin.

Çırpındıkça daha derinlere batarsın. Şayet kendini suyun akıntısına bırakırsan, su seni kıyıya sürükleyecektir. Hayırlısına inanırsan o inanç senin ruhuna bir ışık olacaktır. O ışık karanlıkta sana yön gösterecektir.

Bir ateş yeter, dünya malını yerle yeksan etmeye; bir ağrı yeter, vücudumuzun güçsüzlüğünü görmeye; bir sivilce yeter, güzelliğimizi örtmeye. Kim bilir yolun sonunu?
Yol uzun, yolcu aciz...
Bazen 
Akıtmak lazım kalbin kirini, göz yaşlarıyla; yıkanıp paklanmak lazım kibirden içimize dönmek için soyutlanmak lazım dış dünyadan özümüze dönmek, kendimizi sorgulamak lazım kayıtsız, şartsız kabullenmek lazım başımıza gelen tüm sıkıntıları. Baş köşeye oturtmak, hoş tutmak lazım misafirimizi, gönderenin hatırına....

O zaman anlarsın yüreğindeki kıyının ne kadar huzurlu olduğunu. Bilirsin açmaz dediğin çiçeklerin sabrınla sulanıp açacağını, yorulup yürüyemediğin yerde kanatlanıp uçacağını, kapanan tüm kapıların ardından binbir kapının açılacağını, yolun ne kadar uzun, zorlu, engebelli olursa olsun yolun sonunda mor sümbüllü bahçelerin seni beklediğini bilirsin.

Şer bildiklerinin içinde hayırların saklı olduğunu görürsün. Sabrın ekmeği zahmetlidir. Zahmette rahmet gizlidir. Ne kadar zahmetliyse, yemesi o kadar lezzetlidir.

Kendi içine yaptığın yolculuğun sonunda, hayırlısı dilinde, yüreğinde sonsuz huzurla yüzleşirsin derdinle.

Derdine dönersin "Ey dert! Sen küçüksün Mevlam büyük. Allah var gam yok" dersin. Yüreğin kuş misali kanat çırpar, semaya. Artık bilirsin ki gün doğmadan, neler doğar.
Yüzünde bir tebessüm, korkmazsın yolun sonundan.