BAYRAM ÜSTÜNE
Bugün yine bayram, “Ah o eski bayramlar!” demeyeceğim. Hiç demedim de. Bilirim ki yaşamımızda bir sonraki yıl hiçbir zaman bir önceki yılla aynı olmaz. Her yeni yılda gidenler olmuştur, gelenler olmuştur, kayıplar, kazanımlar olmuştur.
Yenilikler olmuş, değişiklikler girmiştir yaşamımıza. Savaştan çıkanlar, zafer kazananlar, başarılı olup sevinenler, talihsizliklere uğrayanlar, sevdikleri yanında olanlar, olmayıp özlem sızısı çekenlerde bayramlar elbette ki çok farklı geçer. Hepimiz için geçen yıl farklı geçti, bu yıl daha farklı geçecek. Hiçbir şey durduğu gibi ve durduğu yerde olmuyor ne yazık ki…
Her şey hızlı ya da yavaş değişiyor.
Değişen dünya, zamanla birlikte bayramlar ve insanlar da değişiyor. İnsanlığın başına ne geliyorsa biraz doğayla ilgiliyse de biraz da insanlar getiriyor birbirinin başına…
Savaşları çıkartan, kıskançlıklarla, hırslarla yaşamları karartan, bayramları silikleştiren, insanları yalnızlaştıran, mutlulukları yok eden hep insanlar…
Fazla kazanmak sonra da bol bol eğlenmek. Sevgiyle, aile muhabbetiyle küçük olaylarla, manevi zenginliklerle mutlu olmak yok artık. Güçlü güçsüzü koruyacağına eziyor, varlığı çok olan az olanın elindekini de alıyor. Yediğini tıka basa yiyor yiyemeyip biriktirdiğini yemeye ömrü yeter mi yetmez mi diye düşünmeden depolar dolduruyor.
Tembeller çalışkanları kullanıp kendileri hayatın keyfini yaşıyor. Farkında olmuyorlar ki keyif yaparak, daha çok yiyerek, daha çok eğlenerek sağlıklar artıp ömür uzamıyor…
Üstüne yalnızlaşıyorlar, heyecanları, güzel duyguları hepten ölüyor. İnsanoğlunun dünyaya gelişinde ilahi bir amaç olduğu gibi insanların da kendine göre amaçları olmalı. Sadece almak değildir yaşamak, hatta almaktan daha çok vermektir mutluluk. Yaşamın anlamı, tadı da buradadır varanlar içi. Bir an zorda olana yardım ettiniz. Bir çocuğu sevindirdiniz, birinin eksiğini tamamladınız. Sonra gözlerine baktınız o gözlerdeki sevgi, minnet pırıltısına değmez mi elinizi uzatmanız. Mutlulukla dolmaz mı yüreğiniz.
Değer bence. Yenilendiğinizi hissedersiniz. Birinden bir şey istemek kolay mı. Onun yerinde olmak kim ister.
Veren olmak, alan olmaktan her zaman daha iyidir. Almanın şükrü, teşekkürü vermektir. Bereket de buradadır. Bir bayram ya da sair bir günde bir çocuğun cebine bir harçlık koydunuz mu, sonra da hissettiniz mi küçük yüreğinin nasıl sevinçten kuş gibi kanat çarptığını… buna sebep olmak, rastlamak, görmek, bu duyguları yaşamak öyle ne para ne pulla alınacak mutluluklar değil. Fırsatınız varsa hemen yaşayın derim.
Ben küçücüklerinden söz ettim, bunun ülke çapında, derece derece olanları var.
Dünyayı bir okul olarak düşünüyorum ben. Hayata gözlerimizi açtığımız andan itibaren öğrenmeye, eğitim almaya başlıyoruz. Hâl ve gidişten, davranıştan, bilgi- ilimden, olgunluk ve ilişkilerden, karakter özelliklerimizden durmadan değerlendiriliyoruz.
Tıpkı bildiğimiz okullardaki gibi. Öğretmenler ise önce hayatın kendisi, baştan başa doğa, sora yaşanan olaylar ve kendi duygu dünyamız ve irademiz…
Bu okulun mezuniyeti var mı ne zaman, nerededir bilmiyoruz ama öğrenmenin güzelliğinin farkına varmışsak hep mutlu olacağız demektir, bunu biliyorum…
Bayram dedim, nerelere uzattım sözü. Diyecektim ki bayramlar insanlar tarafından şekillendiriliyor, öyle yaşatılıyor. Zengini atlayıp uçaklara ya da özel arabalarına bir deniz kıyısına, bir başka ülkeye ya da içinin çektiği bir başka yere gidiyor. Anne baba, hısım akraba varsa yüreğinin bir köşesinde beklesin, biliyor orda işte, bir gün nasıl olsa gider. Hem gitse ne konuşacak ki neyi paylaşacak. Alışveriş bitmiş, herkes yerini bulmuş. Ortak fazla bir şey de kalmamış. Nasılsa bir gün gidilir…
Öyle geçiyor zaman ki bakıyorsunuz bir gün ertelenenlere geç kalmışsınız…
Artık onunla ilgili bir bayram yok…
Denizler, dağlar, yollarla bayram olmuyor…
Bayramlar sevgi, özlem vefa duygularıyla insanların buluşmalarıyla oluyor…
Herkese bayram tadında güzel günler dilerim…
***
