Güneşi Fark Et

Güneş, göğün sessiz kâtibidir.

Işığını mürekkep, zamanı defter yapıp milyarlarca yılın kenarına not düşüyor. Yaşı 4,6 milyar; bize uzaklığı 149 milyon kilometre. Yine de kalbimize varması yalnızca sekiz dakika sürüyor. Bu sekiz dakikada, dünün külleriyle yarının tohumlarını aynı sayfaya yazıyor.

Onu en çok göz kırptığında fark ederiz, bir tutulmada kısa bir karanlık, bir yıldız kayarken o an sonra unuturuz onu...

Sayfanın kenarına düşen kıvılcım…

Oysa her gün, hiçbir şey istemeden aynı sözü yineler. “Ben buradayım.” der.

Işığı peygamberlerin soluğunu ısıttı, kralların tacındaki tozu gösterdi. Hicaz rüzgârlarına değdi, devenin sabrını, göç yollarındaki susuzu gördü. Bir de çölün ortasındaki hurmaya, sabrı ve şefkati yansıttı. Onu kavurur gibi görünse de aslında olgunlaştırdı, tıpkı acıyı tatlıya çeviren insan ruhu gibi.

Çöl bir günde oluşmadı. Bir zamanlar kök tutmuş ormanların, sökülmüş çalıların, yorulmuş insanların ardından kaldı. Terle yoğrulmuş, kanla karışmış, cehaletin ağırlığıyla kız çocuklarının sessizliğine kadar inmiş zamanların üstünden geçti. Sonra, bir gece karanlığın en koyu yerinde ışığın anlamını bize yeniden öğretti.

Bugün onu enerji diye anıyoruz. Spektrumlara, denklemlere sığdırıyoruz. Doğru, bu bir gerçektir; çekirdeğinde ateş, yüzeyinde fırtına var. Ama güneş yalnızca fizik değil, vicdanın saatidir. Geç kalmış bir sözün üstünde gölge olur, bir merhametin üstünde parıldar, ışık verir. Bir şehri kavururken bir tohumu olgunlaştırır, aynı ışık hem sınar hem büyütür. Bazen serttir, bazen merhametlidir; ama her daim öğretici olmuştur.

Güneşe bakmak, göğe bakmaktan fazlasıdır; insanın kendi içindeki sabahı yoklamasıdır. Çünkü o, medeniyetlerin yükselip yıkılışını kaydederken bir şeyi hiç değiştirmedi: Doğma iradesini.
Biz yanılırız, saparız, unuturuz o ise her sabah, hiçbir alıntı istemeden aynı yerden yeniden başlar ve devam eder.

Ve belki de bütün sır şudur: Eğer günün ağırlığı omuzlarına çökerse, başını azıcık kaldır.
O uzak bilge, yine geldi. Dünün küllerini üfleyip gözlerinden silecek, yeni cümleni yazman için sayfayı aydınlatacak. Çünkü güneş, yalnız göğün değil, umut denen içsel ülkenin de sadık yazmanıdır.

***

TRUVA YAYIN GRUBU YOUTUBE KANALIMIZA ABONE OLMAYI UNUTMAYIN...

Logoya tıklayıp Youtube kanalımızı ziyaret edebilir, abone olabilirsiniz

Editör: Deniz İmre

ETİKETLER: Musa Aşkın GÜNEŞİ FARK ET

NELER SÖYLENDİ?

Website Yorumları

Musa Aşkın

DİĞER YAZILARI Aşkınlık ve Anlam Kuyruğun Söylediği Hayata İz Bırakan İnsan Olmak Anlama Çabası Kendine Varan Göç Cırcır Böceklerinin Sevgi Çağrısı İnsanın Görünmeyen Mirası Eğer Hisler mi Köreldi Kadın Işığı Suyun Hafızası İnsan İyileşmek İsterse Usulca Sessizlik Suyun Dışında Kalan Ruhlar Biraz Yetmeye Çalış Kışa Meydan Okuyan Bir Umut Eşsiz Olmak İçimden Geldiği Gibi Toprağa Dönen Hikâye Gerçek Derinlik İçimizde Sudan’ın Sessiz Çığlığı Akıntıya Karşı Diller Yaşasın Cumhuriyet Sevmenin Unutulan Dili Özgürlüğün Gülümseyişi Gökyüzüyle Yeryüzü Arasında Varlığın Sessizliği Comor Adası’nın Zarafeti Komor Adaları’nda Zaman Yavaşlar Kalbin Hevesiyle Yola Gidilmez Tahtların Değil Kalplerin Buluşması Tekilliğin Kıyısında Bir Yüz Bir Kıta Sanat ve İnsan Karacadağ’ın Eteklerinde Biri