İçimden Geldiği Gibi

Bugün 21 Aralık ve en uzun gece.

Dünya döngüsü denilen bir kavram var; sanki hayatın her eksik zamanına serpilmiş gibi.

İnsan gürültüye alıştıkça sessizliğin ne söylediğini unutur. Oysa hayat, en çok susarak anlatır kendini. Bir yaprağın yere düşüşünde, sabahın serinliğinde, gözle görülmeyen ama kalpte hissedilen o ince titreşimde… Modern dünya bize her şeyi anlatır; neyi düşünmemiz gerektiğini, neye üzülüp neye sevinmemiz gerektiğini bile. Fakat bize bir şeyi öğretmez kendimiz olmayı.

Kalabalıklar içinde yürürken başkalarının hikâyelerini sırtlanırız. Başkalarının acılarıyla üzülür, başkalarının başarılarıyla seviniriz. Kendi iç sesimiz ise araya sıkışır duyulmaz, bastırılır ama unutulur. O ses, bizi biz yapan tek şeydir. İnsan onu kaybettiğinde yaşar gibi yapar ama aslında yalnızca var olur.

Doğa yalan söylemez. Ne alkış ister ne onay. Bir çiçek, kimse bakmasa da açar. Bir kurt, kimse dinlemese de ulur. Onların varlığı bir gösteri değil, bir zorunluluktur. İnsan da böyle olmalıydı belki; anlatmak için değil, olmak için yaşamalıydı.

Gerçek bilgi manşetlerde değil, deneyimdedir. Gerçek bilgelik, başkasının hayatını izlemekten değil, kendi yolunda yürümekten doğar. Ormana gitmek bir kaçış değil, insanın kendine dönüşüdür aslında; kendi özüne, kendi sessizliğine, kendi hakikatine dönüştür.

Çünkü insan ancak durduğunda duyar. Ancak karanlık uzadığında ışığı fark eder. Ve ancak hayatı seyretmeyi bıraktığında yaşamaya başlar. Tam da bu hâldeyim şimdi; kendi hâlimde, uzaktan seyrediyorum kendimi ve kendime yakın gördüğüm insanları.

Aralığın son demleri… İçinde bugünü ve son günü barındıran o ince zaman aralığı...

Hep uzak sandığımız, gelmesine aylar varken planlar yaptığımız, hayaller kurduğumuz günler. Kimi oldu, kimi olmadı. Gerçekleşenler oldu, gerçekleşmeyenler kaldı geride.

Gerçekleşmeyeni sonraki yıla aktarıyoruz, bir kez daha dilemek için. Ama ben bu kez farklı bir yerdeyim. İstemeden istemeyi, zorlamadan beklemeyi tercih ediyorum. Belki de bazı şeyler, peşinden koşulduğunda değil, sessizce alan açıldığında geliyor.

***

Editör: Deniz İmre

ETİKETLER: Musa Aşkın İÇİMDEN GELDİĞİ GİBİ

NELER SÖYLENDİ?

Website Yorumları

Musa Aşkın

DİĞER YAZILARI Aşkınlık ve Anlam Kuyruğun Söylediği Hayata İz Bırakan İnsan Olmak Anlama Çabası Kendine Varan Göç Cırcır Böceklerinin Sevgi Çağrısı İnsanın Görünmeyen Mirası Eğer Hisler mi Köreldi Kadın Işığı Suyun Hafızası İnsan İyileşmek İsterse Usulca Sessizlik Suyun Dışında Kalan Ruhlar Biraz Yetmeye Çalış Kışa Meydan Okuyan Bir Umut Eşsiz Olmak Toprağa Dönen Hikâye Gerçek Derinlik İçimizde Sudan’ın Sessiz Çığlığı Akıntıya Karşı Diller Yaşasın Cumhuriyet Sevmenin Unutulan Dili Özgürlüğün Gülümseyişi Gökyüzüyle Yeryüzü Arasında Varlığın Sessizliği Comor Adası’nın Zarafeti Komor Adaları’nda Zaman Yavaşlar Kalbin Hevesiyle Yola Gidilmez Tahtların Değil Kalplerin Buluşması Tekilliğin Kıyısında Bir Yüz Bir Kıta Sanat ve İnsan Güneşi Fark Et Karacadağ’ın Eteklerinde Biri