Tekilliğin Kıyısında

Dünyada gözlerimize çarpan tek şey, mavilik ve geceleri süsleyen gökyüzüdür.

Oysa onun ötesinde, sınırı olmayan galaksiler ve derinlikler vardır. Düşünün ki bu sonsuz boşlukta yürüyorsunuz. Bastığınız yerler yıldız kırıntılarıyla, ışıldayan taşlarla dolu… Yol uzadıkça parıldar, spiral bir ışık nehri gibi size eşlik eder.

Varoluşun her zerresinde insan denilen canlı, Yaratıcı’nın bahçesini fark ettiğinde zaten bir mucizenin içinde yaşadığını anlar. Ama biz, çoğu zaman bu mucizeyi fark etmez, yalnız kalmaktan korkarız. Hep birilerinin yanımızda olmasını isteriz.
Çünkü yalnızlık, bize kırılmayı ve kaybetmeyi hatırlatır.

Oysa yalnızlık, kırılmayacağın ve üzülmeyeceğin bir mutluluk da olabilir. Onu çekilmez yapan tek şey, yenilmişlik hissidir.

Bazen bir kedi miyavlaması ya da rüzgârın sesi bile bize iyi gelir. Buradaki yalnızlıksa, ilk bakışta korkutucu görünse de aslında muazzam bir derinliktir. İnsan, korkuyla birlikte doğar. Ve bu korku, hayat boyu diri kalır. Yalnızlığın ateşini harlayan odunun adı da korkudur. Ama korku kalmadığında, insan pişmiş ve olgunlaşmış demektir. O zaman özgürleşir, hangi girdabın içinde olursa olsun daima kazanan çıkar.

Bunun yanında bir duygu daha var; o da sevme ve sevilme duygusu…

Sevme hissi, pişirilmiş hislerimizin üzerine serpilmiş bir armağandır. Bizi güzelleştirir, bize kim olduğumuzu gösterir. Bir erkeğin kalbi, dünyadaki nefse dair arzularla yanıp tutuşurken; bir kadının kalbi, karanlıktaki yıldız kumları gibi coşkulu bakmayı bilir. Tıpkı yıldızların, güneşten aldığı ışık ve sıcaklıkla parlaması gibi.

Spiritüel karanlıkta kalmış biri için huzurlu bir ruh halindedir, okyanusun en derinlerinde duyulan gizemli bir ses gibidir.

Bu sesi anlayan, bu yolda yürüyen insanları seviyorum. Çünkü ben de sınırı olmayan bir yolda, tekilliğin kıyısında yürümekteyim…

Yalnız yürüsem de kalbime değen bakışları, sessizce yanımda yürüyen ruhları hissediyorum. Bir yıldızın geceyi aydınlatması gibi, bir melodi kalbe dokunur gibi varlığınızı içimde taşıyorum.

Heybemde saklı ışıklar, paylaşacağım güzellikler var ve biliyorum ki bu yol, yalnızlığın değil; kalplerde çoğalan yıldızların yoludur.

***

TRUVA YAYIN GRUBU YOUTUBE KANALIMIZA ABONE OLMAYI UNUTMAYIN...

Logoya tıklayıp Youtube kanalımızı ziyaret edebilir, abone olabilirsiniz

Editör: Deniz İmre

ETİKETLER: Musa Aşkın TEKİLLİĞİN KIYISINDA

NELER SÖYLENDİ?

Website Yorumları

Musa Aşkın

DİĞER YAZILARI Aşkınlık ve Anlam Kuyruğun Söylediği Hayata İz Bırakan İnsan Olmak Anlama Çabası Kendine Varan Göç Cırcır Böceklerinin Sevgi Çağrısı İnsanın Görünmeyen Mirası Eğer Hisler mi Köreldi Kadın Işığı Suyun Hafızası İnsan İyileşmek İsterse Usulca Sessizlik Suyun Dışında Kalan Ruhlar Biraz Yetmeye Çalış Kışa Meydan Okuyan Bir Umut Eşsiz Olmak İçimden Geldiği Gibi Toprağa Dönen Hikâye Gerçek Derinlik İçimizde Sudan’ın Sessiz Çığlığı Akıntıya Karşı Diller Yaşasın Cumhuriyet Sevmenin Unutulan Dili Özgürlüğün Gülümseyişi Gökyüzüyle Yeryüzü Arasında Varlığın Sessizliği Comor Adası’nın Zarafeti Komor Adaları’nda Zaman Yavaşlar Kalbin Hevesiyle Yola Gidilmez Tahtların Değil Kalplerin Buluşması Bir Yüz Bir Kıta Sanat ve İnsan Güneşi Fark Et Karacadağ’ın Eteklerinde Biri