KALIRIZ KARANLIĞA
Seher ışıkları düşerken gözlerimize
Çiçek, kekik kokuları yele karışır
Yokluk kol gezer buralarda
Kimimiz ırgat
Kimimiz hamal
Kimimiz taş işçisi
Olmasa da köşkümüz, sarayımız
Kerpiç yapılarda yaşar gideriz
Kaynar aşımız çorbamız
Birlikte bölüşürüz ekmeğimizi
Çocuklar gülücükler dağıtır
Gecede ay
Gündüz güneş
Aydınlatır yollarımızı
Göğümüzde turnalar katar katar
Güneş kırılmış dallarına ağaçların
Yaprakları arasında yorgun kuşlar
Yaşama sevinci verir bize
Uzaklarda eski bir pınar
Akar da akar
Bir yanda sırtını yamaca vermiş
Ağaçlar arasında sessizliğe akan gömütler
Birileri ölür
Götürürler kimsesizler mezarlığına
Akar gözyaşları
Hüzünler, ağıtlar çoğalır
Usulca çekip giderken akşam güneşi
Yorgun bir serçe gibi umutsuz
Kalırız karanlığa
***
Editör: Pınar Akyüz Atmaca
