Ben Keyfim ve Kâhyası

İnsan bir yaştan sonra hayatın bütün meselelerini çözmekten vazgeçip kendi keyfinin meselelerini çözmeye başlıyormuş anladım. Çünkü dünyanın yükünü sırtlanmakla dünya düzelseydi şimdi cennet olurdu. Üstelik insanın sırtı da yerlere kadar eğilmezdi. Herkesin derdi kendine ağır, bir de başkalarının dertlerini yüklenince kendi hayatımızda da misafir kalıyoruz.

Ben artık kendimle daha fazla vakit geçiriyorum. Aramızda ciddi bir anlaşma yaptık. Ben keyfimin sahibiyim, kendisi de kâhyası! Ne zaman canım isterse güleceğim, ne zaman içimden gelirse susacağım. Hiç kimsenin surat asmasına göre yüzümü, hiç kimsenin alkışına göre de yönümü değiştirmeyeceğim. Tabii bu anlaşmanın bazı küçük pürüzleri de yok değil. Mesela sabah keyfim erken uyanmak istemiyor, aklımsa daha gün doğmadan yapılacaklar listesini önüme koyuyor. Ben çayımı, kahvemi içmek istiyorum, hayat benden hesap istiyor. Bir de insanın içindeki o bitmek bilmeyen muhasebeci var ki sormayın gitsin! Geçmişin defterlerini bir bir açıyor, bunlarla  geleceğin hesabını çıkarıyor. Ah ki ah!.. Oysa ben bugün biraz huzur istiyorum. İşte gelin görün ki huzurun da kapısında bekleyen bir dünya alacaklısı var!

Eskiden herkesi memnun etmeye çalışırdım. Birinin gönlü kırılmasın, ötekinin sözü yerde kalmasın, berikinin hatırı incinmesin... Sonra bir fark ettim ki herkese yetişmeye çalışırken kendime geç kalmış, ömrümü; kendimi hiç görmeden tüketmişim. İnsan bazen başkalarının mutluluğu için nöbet tutarken kendi mutluluğunu cebinde unutuyor! Şimdi biraz daha seçici olmaya çalışıyorum, her söze cevap vermiyorum, her davete icabet etmiyorum, her tartışmaya girmiyorum. Çünkü bu tartışmaların duvara şiir okumaktan daha yorucu olduğunu gördüm. En azından duvar şiiri dinlerken araya girip kendini haklı çıkarmaya çalışmıyor!  Dönüp şöyle yaşanamlara baktığımda; günün sonunda elde var sıfırla gözlerimizi kapatıyoruz. Elde etmeye çalıştıklarımız, hırslarımız, düzeltmeye uğraştıklarımız başlı başına bir komedi aslında. Kimilerimiz ömrünü başkalarının ne düşündüğünü düşünerek tüketiyor. Kimilerimiz elinde olmayan şeylerin hesabını yapıyor. Kimilerimiz de mutluluğu uzaklarda ararken burnumuzun ucundaki güzelliği göremiyoruz. Bir de her konuda fikir sahibi olup hiçbir konuda sorumluluk sahibi olmayanlarımız var. Onları da hayatın mizah köşesine bırakalım.

Benim artık küçük mutluluklarla büyük hesaplaşmalarım yok. Güzel bir sabah, içten bir merhaba, sevdiğim bir şarkı, okunmayı bekleyen bir kitap, gönlüme dokunan bir şiir... Bunlar benim zenginliğim. Bir de kimsenin bilmediği, kendime sakladığım hayallerim var. Onların hesabını kimseye vermiyorum. Çünkü hayallerin bile mahremiyete ihtiyacı var. Elbette insan her zaman keyifli olamıyor. Hayatın insanı susturduğu, gözlerini uzaklara daldırdığı, yüreğine ağır gelen günleri de yok değil. Fakat şimdi şunu öğrendim: Üzüntüye kapıyı açmak başka, ona gönlün tapusunu vermek başka... Misafir edersin, ağırlarsın, sonra sevgiyle uğurlayıp kalıcı olmasına izin vermezsin.

Bundan böyle kendime haksızlık etmeyeceğim. Herkesin gönlünü yapmak zorunda olmadığımı, her şeyi kontrol edemeyeceğimi, insanların beni anlamayacağını kabul ettim. Hatta bazılarının anlamaması için özel bir gayret gösterdiğimden de şüphelenmiyor değilim!
İşte artık ben, keyfim ve kâhyası kendi küçük cumhuriyetimizi kurduk. Başbakanı gönlüm, muhalefeti aklım, maliye bakanı cüzdanım... Arada aklım bütçe açığı veriyor, gönlüm gereksiz harcamalar yapıyor. Kâhyam ise bütün bu olup bitenleri seyredip bana tek bir şey söylüyor:

"Tatlım, biraz da kendin için yaşa!"

Haklı galiba... Çünkü ömür dediğimiz şeyin başkalarının beklentilerine göre düzenlenecek kadar uzun olmadığını anlamak gerek. Bir gün dönüp geriye baktığımızda kaç kişiyi memnun ettiğimiz sorgulanmamalı, kendimizden geriye ne kadar kaldığını düşünmeli. Yaş aldıkça hayatın her oyununa katılmak zorunda olmadığımı öğrendim. Bazen seyirci olmak, bazen perdeyi kapatmak, bazen de sahneden gülümseyerek inmek gerekiyormuş.

Demem o ki dünya dönmeye devam etsin, herkes kendi telaşının peşinden koşsun; ben artık bugün biraz kendime zaman ayıracağım. Çünkü benim de kendime borcum var. Hem ne demişler; insanın en iyi dostu yine kendisidir. Ben de bu dostluğu biraz gecikmeli de olsa resmiyete döktüm, anlaşmayı yaptık, imzaları attık.

Bundan böyle ben, keyfim ve kâhyası...
Üçümüzün arasına kimseyi sokmaya niyetimiz yok!

***