Sustuğum Yerden

Bazen susuyorum. Kelimeler kifayetsiz kaldığı için değil, kelimelerim olsa da kıymet bilene değsin diye...

Susuyorum çünkü anlatmaktan, izah etmekten ve kendimi baştan sona tarif etmekten yoruldum. Oysa insan, bir bakışta anlaşılmak istiyor, koca bir sessizliğin içinde sesinin duyulmasını. İşte o yüzden diyorum: "Sustuğum yerden anlayan insan lazım bana!"

Hayat, anlat anlat bitmeyen bir çabaya dönüştü. Herkes konuşuyor, herkes açıklıyor, herkes kendini haklı çıkarıyor. Kimse kimseyi anlamak için susmuyor. Dinlemek, artık unutulmuş bir erdem gibi. Oysa benim için olmasa da olur; uzun cümleler, büyük ifadeler... Bazen sadece bir bakış, sadece bir el uzanması yeter. "Buradayım!" diyen, sessiz bir varlık...

Sustum. Defalarca sustum. Sığındım sessizliğe, anlattıklarımın anlaşılmadığı yerlerde. Sözlerim kırıldı çoğu zaman, eğilip büküldü, yanlış anlaşıldı. Bir ara, "Belki de anlatamıyorum" dedim kendi kendime. Sonra fark ettim ki mesele anlatmakta değil, mesele anlamaya niyeti olandaydı. Bir insanın gözlerine bakıp, içindeki fırtınayı görebilmekti mesele. Oysa kimsenin vakti yok başkasının içine bakmaya!

Bana, gözlerimin dolusunu yüzüme vurmadan gören bir insan lazım. Söze dökmediğim acılarımı, kırılganlığımı, içimdeki çığlığı fark eden biri. "Ne oldu?" demeden, "Yanındayım!" diyebilen biri. Çünkü bazen anlatmak değil, anlaşılmak iyileştirir insanı. Çünkü sessizlik, en büyük çığlıktır bazen!

Susarken ben, anlatıyorum her şeyimi  aslında. Bırakıyorum; sözcüklerin yetmediği yerlerde, kalbimin titreyen yankısını. O titreyişi duyan, işte gerçek dost, gerçek yoldaş odur. O yüzden diyorum ki sustuğum yerden anlayan insan lazım bana. Konuşmadığım zamanlarda bile yanımda kalacak biri. Cümlelerim bittiğinde elimden tutacak biri. İçimi okuyacak biri; bir bakışım, bir duruşumla. Zor zamanlarımda, suskunluğumu sessizlikle paylaşacak biri.

Sözüm o ki konuşabildiğim herkesle dost olamam. Sadece susarak yan yana durabilirim, bazılarıyla. İşte o suskun ortaklıktır bence asıl kıymetli olan. Çünkü bazı insanlar vardır, yanında sessizce otururuz ve her şey daha iyi olur. Sözcüklere gerek kalmaz; yaralar kendi kendine sarılır. Ruh, ruhu bulur.

İşte ben, o ruhu  bekliyorum, 
Anlayacak olanı...Sustuğum yerden!

***

TRUVA YAYIN GRUBU YOUTUBE  KANALIMIZA ABONE OLMAYI UNUTMAYIN...

Logoya tıklayıp Youtube kanalımızı ziyaret edebilir, abone olabilirsiniz.