Çocuk Barış Manço

Yine bir yemek... Bir dernek yemeği...

Rolls Royce'u alıp onunla gitmeye karar vermiştik. içimden geldi, tabii bi­raz da muziplik olsun diye Barış Ağabey'e: "Sen patronsun şöyle arkaya otur, ben şoförün olayım. Gideceğimiz yere ge­lince de senin kapını açayım." diye yine senaryo yazmaya başlamıştım. Ama oldukça da ciddiydim. Tabii Barış Ağabey saçmalama demeye başlamıştı.

Ben deneyelim diye ısrar edi­yordum. insanlar zaten kapıda karşılayacaklardı onu. Israrı­ma dayanamadı ve kabul etti.

Hilton'un önüne geldik. Kapı­da kadınlı erkekli on beş, yirmi kişi vardı. Ben hemen Barış Ağabey'in kapısını açtım. Arabayı garaja götürdüm. Tabii Ba­rış Ağabey de beni bekliyor; ama insanlar şaşkın, adam şofö­rünü mü bekliyor diye bakınıyorlar...

Bir şey soramıyorlar da... Neyse ben arabayı park edip geldim, yemeğe geçtik. Ye­mek bitince yine aynı şekilde Barış Ağabey'in şoförlüğünü üstlendim ve kapısını açtım. Ama Barış Ağabey sıkılmıştı, haydi bırakalım bu oyunu deyip duruyordu. Ama muziplik işte bırakılır mı böyle bir oyun!..

Hilton'dan böyle çıktık, Ba­rış Ağabey arka koltukta...

Nişantaşı'na doğru ilerlemeye başladık, sokaklar kalabalıktı. Ben kolumu cama koymuşum, altımda Rolls Royce, arkada Barış Manço, keyfime diyecek yok yani...

Ama biz yol alırken Barış Ağabey dayanamadı öne geçmek istedi. Ban hâlâ patronculuk oyununu sürdürüyorum tabii.

"Başlatma patronundan!" deyiverdi bir anda. "Öne sen oturmuşsun hava atıyorsun, ben burada gömülmüşüm koltu­ğa hiç görünmüyorum." demez mi!..

En sonunda ben de da­yanamadım, arabayı kenara çektik; hemen geçti ön koltuğa, bir güzel kuruldu yerine..

Bazen öyle şeyler yapar, söylerdi ki çocuktan farkı olmaz­dı.

Onca ülke gezmiş, onca iş yapmış, birçok önemli insanla bir arada bulunmuş bir sanatçı olmaktan çıkar yaramaz bir çocuğa dönüşürdü...