Barış Manço’nun Gönlüne Giden Yol

Bir insan, hatalı yapsın; ama yeter ki bir şeyler, bir iş yapsın. Hatalar düzelebilir, hiçbir şey yapmamaktan iyidir. Barış Ağabey için karşısındaki insanın genel profili bu olmalıydı. Boş konuşmamalıydı insan, öyle havaya girip kendini olduğundan başka göstermemeliydi. Böyle insanlarla ne iş yapmayı ne de arkadaşlık kurmayı isterdi.

Her eleştiriye, her farklı görüşe açık bir insandı. Belli başlı özelliklerinden birisi de iyi bir dinleyici olmasıydı. Söylenenleri mutlaka hafızasına kaydederdi, zamanı gelince de kullanırdı. Hiçbir zaman ben merkezli bir sanatçı olmadı. İnsanlardan fikir alırdı, onunla açık açık sohbet edilebilirdi.

Dürüstlüğü, cimriliği konusunda gazeteciler zamanında çok yazdılar, yanındaki elemana hakkını vermez diye... Bir gün dayanamadım "Telefon açıp konuşayım Ağabey." dedim. "Olmaz!" diye çıkıştı. Çünkü bu tür suçlamalara cevap verirse karşılıklı polemikler başlayacaktı. Konu uzayıp gidecekti. Barış Ağabey'e de yakışmazdı bu. Oysa en yakınlarından biriydim ben. Yanına girdiğimde doğru dürüst hiçbir şeyim yoktu, onun sayesinde kalkındım. Bu durum sadece benim için geçerli değildi. Barış Ağabey bir insanın mal sahibi olmasını isterdi. En çok da bir ev alması konusunda baskı yapardı insanlara. "Borç yiğidin kamçısıdır; gir borca al, Allah bir şekilde rızkını verir." derdi. Yuva önemliydi onun için.

O zamanlar eşimle ev almayı düşünüyorduk. Ama bir türlü elimizdeki parayı denkleştiremiyorduk. Barış Ağabey defalarca, yardım edebileceğini söyledi. Kabul etmek istemedim bunu. En sonunda dayanamadı ve beni eşimin çalıştığı bankaya götürdü. Eşime "Ben buna anlatamıyorum, kafasına girmiyor. Belki sen anlatabilirsin." dedi. "Bu evin yarı hissesinin parasını ben size ödüyorum, konser paralarından keseriz; yavaş yavaş ödersiniz." diye eşimi ikna etmeye çalıştı. Baktım eşim de yumuşuyor, o zaman bir şartla kabul edebileceğimi söyledim. Ölümlü dünya ne olacağı belli olmaz diye evin yarısının Lale Manço'nun üzerine yapılmasını istedim. Borcum bitince üstüme alacağımı söyledim.

insanların bir şeylere sahip olması önemliydi onun için... Asistanı araba alır, "Bak ayağını yerden kesecek bir araba aldı." derdi. "Borçla falan ödenir, önemli değil." diye de desteklerdi.

Yardım edilmesi gereken birine hissettirmeden el uzatırdı. Kimse anlamazdı. Bizim bile bilmediğimiz düzenli olarak ziyaret ettiği, destek olduğu insanlar vardı. O kadar çok yardım mektupları gelirdi ki, minibüs isterler markasına kadar yazarlardı. Ama bunlardan hiçbir gün bahsetmedi; yok ben buna yardım ediyorum, yok şu benim sayemde böyle oldu diye asla reklam yapmadı.

Yardım istemek için kapısına birçok insan gelirdi. Yeri geldiğinde Barış Ağabey bu insanları içeri alır, sorunu anlamaya çalışır. Bu konuda yapabileceği bir şey olursa elinden geleni yapmaya çalışırdı; ama elinden bir şey gelmeyeceğini biliyorsa da bunu açıkça söylerdi. Her  şeyden önce insanları dinlerdi, sorunlarını tek tek anlatmalarını isterdi.

Kararlarını alırken mantığını da duygularını da dengede tutmaya çalışırdı. Sonuca ulaşmak için ani kararlar almazdı; uzun uzun düşünürdü.