LEYLAKLAR ARASINDA
Bozkırın Ata soluğu,
Türk yurdunun bahar kokusu.
Bastığım yer gövermiş yurt toprağı,
ayağımın altında dirilen bahar.
Sağımda, solumda mor leylaklar,
gök kokulu dallarını uzatırlar.
Esen yel dört bir yana koku salar,
Çiçekler eski bir türkü söyler.
Sanki uzak bozkırlardan kopup gelen
Ata soluğu dolaşır bağrımda.
Ortada ben dururum,
Bir ağacın gölgesi gibi sessiz
Ama içimde çağlayan bir ulus türküsü.
Çünkü insan bazen
yalnız kendisi için değil,
Taşıdığı geçmiş için de soluk alır.
Mor leylaklar kuşatmış dört yanımı,
Bir yanda yaşam,
bir yanda anılar.
Her dalda, yeniden doğuşun sesi,
Her kokuda çocukluğun izi var.
Al giysim güneş gibi yanar,
Yeşilin ortasında.
Sanki yurdun bağrına çakılmış,
küçük bir al bayrak.
Göğe bakarım,
bulutlar ak yürür.
Gün ışığı toprağa kut saçar.
Ve o an anlarım;
İnsan, yüreğinde sevda oldukça yaşar.
Toprak yeşerdikçe umut büyür.
Leylaklar açtıkça
dün de yarın da
Türkçe kokar bahar.
***
Editör: Bilgi Şakar
