KALBİNİ ÇÖPE ATAN KADIN
Hatırladım da ne kadar mutluydum. Bana sürpriz yaparak aldığın o ilk çiçeğimi aldığım an..
İlk buluşmamızdı ve senin bana "merhaba" dediğin o andan itibaren "senindim" artık.
Sonra sesin, okyanusun derinliklerinden gelen bir huzur gibiydi…
Kalbime hoş gelişin, bana gülücükler ikram etmişti.
"Kalp de gülümsermiş" bunu senin sayende öğrenmiştim.
Arkana sakladığın çiçek buketini bana uzatırken, artık "ben ben değildim." Aşkının kölesi olmuştum.
Ahh ne de mutluydum!
Dünyanın en mutlu kadını bendim.
En aşık kadını da…
Beni evimin önüne yakın bir yerde bırakırken, o sahiplenici edan ile; "Eve girince beni ara, bekliyorum" dediğin o an ise bir kelebek olup uçmuştum gökyüzüne adeta.
Evet evet; "Aşk beni bulmuştu."
"Ne de güzel bulmuştu."
O akşam, o çiçekleri annem ve babamdan saklayarak eve nasıl soktuğumu, bir ben bilirim.
Güzeldi be!
Belki de en güzel o andı.
Aşk yeni yeni gülümserken..
"Şiir gözlüm" derdin, içimin yağları erirdi. Düşlerimden öperdi öpücüklerin, sen beni öpmelere doyamazken.
Hayaller kurardık geleceğe dair "renk renk" "çeşit çeşit." Mutluyduk ya da sen beni inandırmıştın o hayallerin "bir bir" gerçek olacağına..
Ama işte bitirdin bizi. Parmak uçlarıma kadar kırgınım. Kavgamız da bitti. Gücüm yok ötesine, bitirdin bizi. Sevdamız da buraya kadarmış. Bende sana verecek bir kalp daha kalmadı. Kendim için nefes almaya ihtiyacım var.
Anlıyor musun? Nefessizliğin ne olduğunu da sayende öğrendim. Kaç yaşındayım bilmiyorum. Şu an sanki bir ömrü devirip gitmeye hazır biri gibiyim.
Kırgınım. Yorgunum. Kalkmaya gücüm yok. Mücadeleye gücüm yok. Kalbi kırılmış bir kız çocuğuyum ve bu kırgınlığımın geçme ihtimali yok.
Yeniden başlayalım diyorsun ya...
Al bu bana aldığın, o ilk günkü taze şimdi ise kurumuş çiçekleri, hadi onları ilk günkü haline getir. Bunu başarabilirsen, yeniden başlamayı da konuşabiliriz...
O ilk günkü güzel duygularımın hatırına, sana kötü söz söyleyip içimdeki aşkı kirletmek istemiyorum.
Ne diyeyim ki; "önemsedikçe yitirdiğim insanların en başrolünde sen varsın işte."
Şiir gözlünün yazdıklarında arama artık kendini. Çünkü sen artık sustuklarımdasın. Seni Rabbime havale ettim. Gerisi onda.
Hadi git şimdi! Senli kelimelerim bitti. Gönlüm pişmanlığını görüp sana aşkından "affet" dese bile kimi zaman, ah o gönül kırgınlığı yok mu o geçmiyor işte!
Attım kalbimi gönül çöplüğüne. Oradan da elbet bir gün boşalacaksın işte.
Bana ikinci bir şanstan bahsetme. İkinci şans hak edene verilir, her şeyi berbat edene değil!
Ne diyeyim kalbimi çöpe attım. Dal kırıldı bir kere, hadi ben gittim..
Editör : Ümmügülsüm Hasyıldırım
