BİR BEN KALDIM İSİMSİZ
Ağırlığınca hüzne batarken
Tebessüm ettiğim yıllar gibi kimsesiz,
Sonbahar yaprakları gibi sessiz,
Ne yana dönsem anılar zamansız.
Yırtarken düşlerimi yalnızlık seremonisi
Ve soluyor gözlerimde umutlarım.
Aman vermiyor pişmanlıklarım
Düştüğüm aşktan kalkmaya.
Bir ben kaldım isimsiz.
Devrilirken bağrıma iyi niyetlerim,
Düşüp düşüp ölmediğim,
Ruhumu acıtarak direndiğim,
Yara bere içinde debelendiğim,
Bir ben kaldım içinde çaresizliğin.
Kaç sabahı ettim zehir zıkkım,
Adını tel tel şiir diye işlediğim
Ruhumu kanatan acıda.
Geceye astığım her duayla,
Köz olup düştü avuçlarıma.
Bir ben kaldım kan kızıl şafağında.
***
Editör: Bilgi Şakar
