DÖN GEL GEL BANA
Asi gönlüm inim inim inleme,
Boş laflara kulak verip dinleme,
Bey düzenden yara aldın gizleme,
Hiç zora aldırma, dön gel, gel bana.
Gönül sen yaşama hep kıymet verdin.
Umutların vardı söyle neyledin?
Bembeyaz sineni yere mi serdin?
Yollarını gözlerim, dön gel, gel bana.
Düzenden aldığın, derin bir yara,
Yıldızlar şahittir çektiğin zara.
Gözlerim yoldadır düşme mi dara?
Feryadım bitmiyor, dön gel, gel bana.
Seni o mazlumlar, garipler sorsun.
Çöller, vadilere sis duman dolsun.
Seller, sular beni habire vursun.
Borana sırt çevir, dön gel, gel bana.
Yazmaya yetmiyor divitten kalem.
Zehirdir, zıkkımdır şu azgın âlem.
Açıldı kalbimde derinden yârem.
Derdimin dermanı, dön gel, gel bana.
Bu düzen firkatin, gamın yatağı.
Sensiz olan bağım, şivan otağı.
Beni saran zulüm, felek ortağı.
Hazan yeli esti, dön gel, gel bana.
Hasretinden bana köz volkan oldu.
Tüm düzlükler bana yol yokuş oldu.
Şafak vakti bana kıyamet oldu.
Borana sırt çevir, dön gel, gel bana.
Sensiz kalan bağım, gülüm solacak.
Soğuk ölüm beni bir gün bulacak.
Hakikatli dostlar, seni soracak.
Hazan yeli esti, dön gel, gel bana.
Ah virane oldum, derdim dağ kadar.
Ben hep yoruyorum bitmiyor yollar.
Bağrımda açıldı onulmaz yaralar.
Şifa bulmam için, dön gel, gel bana.
Çobanoğlu der ki; canı bilmelisin.
Ahım sele döndü, sen gelmelisin.
Elimi elinle sen tutmalısın.
Gönül kapısını aç, dön gel bana.
***
Editör: Bilgi Şakar
