DURULMUŞ NEHİR GİBİYİM
Seni sevdiğim ilk günler,
Mevsimsiz açtı bütün güller.
Yağdıkça selli yağmurlar,
Bir nehir gibi taştım yatağımdan…
Bahar bahçelerine döküldüm,
Yamaçlarımdan…
Renk oldum, koku oldum,
Sevgi, aşk oldum,
Dağların ötesinden…
Günler geceler…
Coşup, çağladı zaman akıp giderken,
Sana akıp, sana doldum ben…
Bilemedim yerde mi, gökte miyim…
Derdinle yükselen feryatlarımdan,
İllallah dedi yarenlerim.
Bir mutlu olurdum ki seni görünce..
Gönlümün güneşinden,
Mevsim bahara dönerdi hemen,
Kış ortası, kar, boran demeden…
Durdum, duruldum, bugün,
Önüme düştü başım.
Şimdi çağlarım derinden
Oyar yatağımı sessizliğim..
Gitgide büyür içimdeki ağırlığım.
Çıkmaz oldu sesim soluğum.
Hani görseydi Fuzulî…
O anlardı sevdamı, halimi…
Yaşamayan ne bilsin derdimi,
Derler ki aldırmış bu kendini.
Düpedüz olmuş bir deli…
Mevsimsiz açmıştı bahçenin gülü,
Solup örselenmekti nihayeti.
İşte bundandır ibretlik hali…
