Yalnızlık Duygusu

"Yalnızlık duygusu soğuk bir ayaz gibidir ama yüzümüzden çok ruhumuz vurur... Bir dost ise kıştan sonra toprağa düşen cemre gibidir ruhumuzu ısıtan..."

Bundan 6 ay kadar önceydi. Telefonum çaldı, arayan yıllardır görüşemediğim eski bir dosttu. Sesinde sonbahar hüznü ve yalnızlığı vardı. "Sen de açmazsın diye çok korktum." dedi. "Kimi arasam meşgul. Zamanında benimle görüşmek için sıraya girenler dahil buna... Kızım da çok yoğun. 3 aydır doğru düzgün konuşamadık. Eşimi kaybettikten sonra daha iyi anladım hayatın anlamını..." 

Uzun uzun anlattı, sözünü bölmeden dinledim. "Böyle mi olurmuş? Canımı yakıyor yalnızlık. 'İyi ki anılarım var,' Ama onlar da beni ağlatıyor be kardeşim. Bir de ilaçlar, her gün kaç ilaç alıyorum bir bilsen... Eşimi çok özledim, hastalık neyse de şu yalnızlık duygusu var ya, öldürecek beni... Bazen duvarlarla bazen de resimlerle konuşuyorum."
Daha çok şey anlattı, artık vedalaşırken, çekinerek "Bir şey soracağım arada bir arasam rahatsız etmiş olur muyum? Merak etme çok sık aramam ama..." dedi.

"Ağabey istediğin zaman arayabilirsin," dediğimde bir an sustu. Ağlamaklıydı sesi... "Sağ ol kardeşim sağ ol..."
Telefonu kapatırken kaç kez teşekkür etti hatırlamıyorum. 
Geçen hafta kızı aradı, üzgündü. "Babam" dedi... Anlamıştım...

Sizinle konuşması ona çok iyi gelmişti. Annemden sonra hep mutsuz oldu babam..."
"Ve de yalnız..." dedim.

Hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı.
"Evet, keşke daha çok zaman ayırsaydım babacığıma... Sabahın köründe gidiyorum işe... Akşama kadar çalış, sonra ev işleri... Babamı çok ihmal ettim. Çok üzgünüm." 
"Seni anlıyorum." dedim.
"Eşine kavuştu, artık dua etmekten başka elimizden bir şey gelmez."
*
Koca evrenin içinde küçücük bir noktayız, sonsuzluk içinde bir soluk kadar kısa ömrümüzle hayattayız.  
*
İz bırakırız bu dünyada yaptıklarımızla... Yaşamak bir yolculuktur... Kalıcı olan tek şey ektiklerimiz... Biraz önce bahçeye çıktım, iki yüz yaşını bulmuş zeytin ağacına baktım o da bana... Bir insan ömrü kaç yıl ki? 

Yarın hem çok yakın hem çok uzak... Ömür hem çok uzun hem çok kısa... Bir dostuna ayıracak zamanı olmayanlar... Sizi de anlıyorum. Hayat bana zıtlıkları özümsemeyi öğretti. Ruhumun en derinliklerinde hem acı hem yaşama sevinci hem de hüzün bir arada nasıl olurdu yoksa...

Yaşlı bir adamı eşinin yanına uğurlarken gözyaşlarım düğümlendi boğazıma, ağlamakla ağlamamak arasındaydım. Ya ben de yoğun olsaydım aradığında... Bir an durdum ve derin nefes aldım iyi bir iz bırakmıştım hayat yolculuğumda... İçim biraz daha rahattı. 

Sonra bana böbürlenmemeyi öğreten zeytin ağacına teşekkür ettim, bu dünyaya konuk olmamın bilnciyle...

Sağlık ve mutluluk dileklerimle...