Alır Başımı Giderim

Bu dünyadaki konukluğumda, zaman zaman alır başımı giderim, bir deniz kıyısına veya dağların tepelerine… Yani kendimle yüzleşmeye… Zamanın ruhuna uygun deyimle, hayata bakış açımı güncellemeye… 

Seviyorum, yerine kırık dökük yanlarımı onarmayı, zamana yenik düşmüş ve delik deşik olan düşüncelerimi toparlamayı, hayatın parçaladığı duygularıma yama vurmayı, yaşamdan kopmuş damarlarıma gemici düğümü atmayı… 

İşte kendime son öğütlerim:

*Egona yenilip bilgiçlik taslama… Bildiklerin yanıldıklarının yanında okyanusta bir damla sayılır.

*Tüm duygularına hak ettiği değeri ver… Acıyı da yaşa, mutluluğu da… 

*Sık sık iyilik yap, ama sakın bununla böbürlenme…

*Kullanmadığın hiçbir eşyayı elinde tutma… İhtiyacı olana ver. 

*Çok zor durumda bile olsan şükret.

*En büyük zenginliğin dostlarınla birer çay içmek olduğunu aklından çıkarma…

*Her sabah gün doğumunu ve her akşam gün batımını kaçırma… Bunun bir yaşam döngüsü olduğunu hep hatırla… 

*Birisi sana kaba davrandığında, ona benzeme tuzağına düşme. 

*Sadece iyilik yaptığın insanın önünde eğil, eğil ki, o kendini kötü hissetmesin. Almak vermekten daha zordur. 

*Sana bir bardak su veren biri de olsa minnettar ol.

*Mucize ararsan bir martının maviliklerde süzülüşünü izle…

*Teknolojiyi kullan ama asla seni esir almasına izin verme!

*Biri hayatından ayrılırsa kapıyı aç ve “Yolun açık olsun” de. 

*Bu dünyada iyiler de olacak kötüler de…  Bu diyalektiğin gereği… Yani karşıtlıklar kuralı… Önemli olan senin hangi tarafta olacağın... 

*Hırslarına kapılma, yaşamak için su, ateş, buğday, doğa ve sevgi yeterlidir.

*Sevdiğin kadını asla üzme! Şunu bil ki, sevmek ve sevilmek soluk alıp vermektir.
Her şeyini kaybettiğinde yanında kimlerin kaldığını unutma! Onlar gerçek zenginliklerindir. 

Kimseyi yargılama! Kimseye akıl vermeye kalkma!