YENİDEN
Gezgin ateşler savrulup kül oldu da,
Bir tutam insan sevgisiyle devrildi öfkeler.
Gece ve gündüz aynı türküyle halay tutarken,
Ben, seni sevmeyi yeniden öğreniyordum.
Her gün yeniden ezberlemeye çalışıyorum,
Sana çıkan sokakları.
Hepsini saydım,
Çıkmaz olanı da yıkmış yediverenler.
Kör kuyular nasıl da mavi,
Dokunduğum manolyalar solmuyor.
Aslında,
İçime tohumlansın diye bıraktığın gamzelerinde
Bütün umutsuz yüzler gülümsüyor.
Yeminle,
Aynalar bu mahallede artık yalan söylemiyor.
Bütün kilitleri kırdı çilingir Eşref usta.
Yetmedi.
Yemin etti günlerce, alnı güneşe dönük,
Kapattı gün görmüş minik dükkanın,
Karanlığa meydan okuyan kepenklerini.
Vedalaşmayı sevmezmiş,
Sessizce yüklenip gitti.
Ana yüreğine hapsolmuş, kederleri.
Ben hâlâ seni sevmeyi öğreniyorum.
Ne güzel oldu.
Hani o mahallenin müdavimi eskici var ya;
Bugün bedava dağıttı çocuklara leblebi tozunu.
Bir görsen ne kadar da gül kokuluydular.
Sanki;
Çelimsiz bacaklarına değmişti eteklerinden kopan rüzgâr.
Ben yine,
Yeniden seni sevmeyi, öğreniyorum.
Yeniden öğreniyorum,
Kusurlu suda kırık tasla yunmayı.
Mahrem gözyaşlarınla gökkuşağı olmayı,
Unutulmuş sabahlara cılız ışık olmayı,
Yeniden öğreniyorum.
Bir tutam insan sevdasında tutuksuz yargılanmayı.
Yollar vedasız serildi ıraklara,
Artık toprağa düşmek için,
Baharı beklemiyor cemre.
Daha sert tekmeliyor,
Ana rahmine isteyerek düşmüş bebe.
Utanmıyorum.
Seni sevmeyi yeniden öğreniyorum.
***
Editör: Serpil Azapoğlu
