SEN HİÇ ATATÜRK’Ü DUYDUN MU
Sen hiç
Mustafa Kemal Atatürk’ü duydun mu?
Bozkırın bağrından kopan
o çelik sesi,
çökertilmiş bir budunu
ayağa kaldıran kutlu eri?
Yel gibi yürüyen atları,
gök gibi büyüyen antları,
yurtsuz bırakılmak istenen
Türk’ün diriliş andını?
Sen hiç Atatürk’ü duydun mu?
Çanakkale’de dağları titreten
o buyruğu,
Anafartalar’da ölümün üstüne
yürüyen içsel gücü?
Bir ulus düşmesin diye,
kendini ateşe veren,
Türk oğlunun
çelikleşmiş yüreğini?
Sen hiç Atatürk’ü duydun mu?
Sakarya boyunca
toprakla bütünleşen adımları,
Dumlupınar’da göğü yaran
al bayrak yürüyüşünü?
Küller içinden doğrulan
bir budunun,
yeniden yurt oluşunu?
Sen hiç Atatürk’ü duydun mu?
Turan’dan esen yelin
Anadolu’da yeniden dirilişini,
Ergenekon’dan çıkmışçasına
dağ yaran Türk ününü?
Kopuzdan yükselen sesi,
börk altında çarpan yüreği,
demir döven ellerin
yazgı kuran gücünü?
Sen hiç Atatürk’ü duydun mu?
Bir çocuğun gözlerinde parlayan
yarının ışığını,
bir öğretmenin sesinde yaşayan
ulus ülküsünü?
Bayrak göğe yükselirken,
yüreklerde büyüyen
o sarsılmaz andı?
Sen hiç Atatürk’ü duydun mu?
Çünkü o,
yalnız bir kişi değildir.
O;
Türklüğün bükülmez beli,
bağımsızlığın sönmez ateşi,
çağları aşan baş eğmez içsel gücü,
ölümsüz yurt türküsüdür.
Ve onun adı anıldığında
yalnız insanlar değil,
dağlar, bozkırlar,
ırmaklar ve gök
bir ağızdan haykırır:
NE MUTLU TÜRK’ÜM DİYENE!
***
Editör: Bilgi Şakar
