DEMİNDE OLUR ÇAY
Yorgunum…
Öyle böyle değil.
Sanki sadece bir günün değil de koskoca bir ömrün akşamı çökmüş üzerime.
İçimde kapanan kapılar var, sessiz sessiz…
Ama hangisini ne zaman kapattım, ben de bilmiyorum.
Sanki gönlüm çoktan gitmiş bir yerlere,
Öyle ansızın ki;
Uğurlamaya bile fırsat bulamamışım.
Ben hâlâ buradayım diyemiyorum,
Kendime bile geç kalmışım gibi hissediyorum.
Sonra çekiliyorum bir köşeye,
Hiçbir şey söylemeden.
Kendimi sessizliğe bırakıyorum.
Çünkü bazı yorgunluklar var,
Onlar sadece susunca geçiyor.
İçimde biriken şeyler var, yıllardan kalma,
Dipte bekleyen bir yalnızlık gibi.
Ne zaman dokunsam karışıyor, bulanıyor.
Unuttum sanıyorum
Ama daha derinden hatırlatıyor kendini.
Geceler uzuyor,
Bitmek bilmiyor.
Sanki zaman bile yorulmuş da durmak istemiyor.
Sabahlar geç geliyor,
Uykular ise kapımı çalmadan geçip gidiyor.
Ama yine de kalkıyorum işte…
Sessizce bir çay koyuyorum kendime.
Belki diyorum,
Belki her şey yavaş yavaş yerine oturur.
Ama bazen fark ediyorum ki
Sorun çayın deminde değil,
Benim içim dağılmış.
Toplasam eksik kalıyor,
Bıraksam yarım kalıyor...
Artık aynalara da bakmıyorum pek.
Çünkü gözlerim cevap vermiyor bana.
Ama içimde bir soru var,
Durmadan dönüp duruyor:
“Geçer mi?”
Cevap yok.
Ama umut var.
Sessiz ama inatçı bir şekilde hâlâ içimde.
Belki o cevap,
Çayın üstünden yükselen o ince buhardadır.
Belki bir dostun yarım bıraktığı bir cümlede
Ya da çok eskilerde kalan,
Unuttuğum o tanıdık “ben”de.
Bir düşün;
Bir deniz fenerinin dibinde oturmuşuz,
Hafif bir rüzgar var.
Ben yorgun bir sesle anlatıyorum sana:
Her yangın suyla sönmez.
Bazı acılar var,
İçten içe yanar.
Ve ayrılık,
Kalbe bir çarptı mı, sesi uzun sürer.
İnsan bırakmak istese bile
Umudu, kolay kolay bırakamaz.
Ama yine de
İçimde bir sabah var,
Çayın tam kıvamında olduğu bir sabah...
Işığın can yakmadan dokunduğu,
Dertlerin sustuğu,
Kalbimin biraz olsun hafiflediği bir sabah…
Belki o sabah,
Kendimi yeniden bulurum,
Eksik ama bana ait bir hâlde;
Unutmadan
Ve bir yerlere sessizce iz bırakarak.
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
