YAŞAMAK SABAHA VARMAKSA
Sonra dedim ki
Gecelerce özledim seni
Yandı yokluğunda denizler
Sen şiirdin
Sargındın harflere
Unuttun hasretken gecede
Görmedin beni
Bense yalnızlık eşiğinde
Yalan değil vurgundum mısraya
Geceye
Karanlıkta çıplak kalışıma
Kendimle barışmaya
Karşılaşmaya o adamla
Yok be
Şair mair değilim
Şiir seviyorum seni sever gibi
Oynaşmayı istiyorum harflerle
Bir yanım kavga memlekete
Bir yanım tutuşuyor özleminde
İnsanım
Ötesi var mı
Yaşlanıyorum aynı bedende
Kalbim tekleyeli çok oldu
Çok oldu damarlar tıkanalı
Bak ciğerim lekeli
Alnımda kırışığı sorma
Gözümde yaş
Sebebi sigara
Çok şey öğrendim hayatta
Sevmek en başta
Hasrette yarışır ha
Şiir yazdım
Kuş uçurdum
Çiçeklerle konuştum akşamda
Fesleğenle sohbetim
Söyleyemem aramızda
Çok narsist gördüm
Adını sildiğim
Çok faşist
Çok iblis insan sıfatında
Dayandım
Kimine öfke olduk sokakta hatırla
Kiminin adını özledik toprakta
Yok
İt gibi seviyorum seni ama
Yalnızca aşka yazamıyorum
Karışık işte kafam
Bir mısra sonra çeliyor aklımı yoksulluk
Öyle naif falan değilim
İçersem küfre düşkün dilim
Öyle sinkaflı değil
Küfründe var felsefesi
Mesela
Diyorum ki
Mezarında dik oturasın
Toprak başına
Nasıl da basit
Marx demiş ya
“Her devrim çocuklarını yer”
Türkçe daha yalın
Senden olan sana etsin
Tırnaklarım uzamış
Utanıyorum ellerimden
Aynada yüzümden
Özlediğim kadar çok
Seni sevişim
Sarhoşluk
Kendimle var oluşum
Yaşamak telaşı yalnızlık
Kendimi dinlemelerin yorgunluğu bu
Beni affet
Ölüyor bak içimde çocuklar
Gülüşler soluyor bu mevsim anılarda
Ölmeyeceğim
Şayet yaşamak sabaha varmaksa
Editör: Suna Türkmen Güngör
