VAY HÂLİNE
alışmak ya yorgun karanlığa, yalnızlığa...
çoğalır acılar, dertler bin olur.
sarı sabır çiçekleri açar, yorgun yürekte,
umut gider gece yarılarına,
vay hâline!
ne kâğıt gemiler
ne renkli balonlar
ne gökyüzü uçurtmaları
ne bulvar şenlikleri,
çözük kokusu ıhlamurların.
ah benim yalınayak çocukluğum!
bir yağmur bulutuyla geçip gittiniz.
bir damla gözyaşında büyür yalnızlığın.
vay hâline!
ah benim mahzun gençliğim!
hasret kaldın, dost gülüşlerine.
güneşlerde karıştın harman sarılarına,
dolaştın bir kelebek kanadında
kırları, dağları, yalnızlık çeşmelerini.
temmuzda yeşil çınarlar altında,
kuşların ezgilerinde,
serinliğinde eski zaman pınarlarının,
olmayacak düşlere daldın.
vay hâline!
dokunduğun her çiçek, yaktı canını,
kan içinde avuçların.
yaslandığın ağaç, başını koyduğun taş,
kokladığın sarmaşık güller;
güven vermedi sana.
acılı türküler söylerdin, arsız güneşlere,
uzak dağ pınarlarına,
yürüdüğün yollar taşıdı seni
çıkmaz sokaklara.
vay hâline!
ah benim iş bilmezliğim!
uzun yıllar işsizdin,
tüm iş kapıları, kapandı sana,
"bugün git yarın gel," dediler.
vay hâline!
ah benim iş bilmezliğim!
utandın yoksulluğundan.
utandın dost yüzlere bakmaktan.
korkarak baktın, uzak dağlara.
hâlden anlayan yok,
vay hâline!
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
