VALİNİN RÜYASI
Çok eski kıyafetle gezerken çarşı pazar,
Acayip şüphe çeker Derviş olsa ne yazar!
Yaka paça tutarlar bakmadan feryadına,
Der dest edip atarlar, Vali’nin zindanına!
Derviş’in aklı ermez adamların zulmüne,
Adamlarsa göremez bu Derviş’in ilmi ne?
Bakarlar ki Derviş’te ne korku var ne telaş,
Ona derler tüm gece sakin sakin dön dolaş!
Eğer suçlu değilsen bir geceyle yırtarsın,
Yoksa ki ömrü billah işkenceyle yatarsın!
Olanlardan habersiz Vali dalar uykuya,
Üç defa uyandırır, onu gördüğü rüya!
Öyle bir rüya ki bu; tacı tahtı ters döner,
Okur, üfler yeniden hep uyumayı dener!
Fakat her defasında o rüya tekrarlanır,
Vali’nin korkusu da katlandıkça katlanır!
Ondan sonra gözüne uyku girmez bir daha,
Sanır ki bundan böyle vakit ermez sabaha!
Hava aydınlandıkça biter bütün kâbusu,
Düşü hatırladıkça devam eder korkusu!
Görevli kimler varsa huzuruna çağırır,
Dün burda neler oldu anlat diye bağırır!
Görevliden birisi atılır hemen öne,
Birer birer anlatır neler aitse düne!
Bir de garip kılıklı ihtiyar biri vardı,
Oldukça da şüpheli çevrede dolanırdı!
Onu aldık getirdik tıkıverdik zindana,
Önlemini alalım zarar vermesin cana!
Vali anlar olayı; rüyayı buna yorar,
Derviş’in hali nasıl, olayı tekrar sorar!
Görevli tarif eder tepkisiz kaldığını,
Uykusu varmış gibi gözünün daldığını!
Belli ki Derviş masum huzura getirin der,
Masum olan birine bu kadar zulüm yeter!
Görevliler Derviş’i getirirler huzura,
Vali der ki, "Derviş’e bakmayasın kusura!
Senden üç isteğim var affımıza karşılık,
Umulur ki af ola gafımıza karşılık!
Bir, şehrimiz adına senden özür dilerim!
Derviş kabul eder, der; ikinciyi bilelim!
İkincisi annemden para kaldı bir hayli,
Hepsin sana vereyim kabul eyle, der, Vali!
Helâl para olunca teklifi kabul eder,
Bu şehirde kalınca ona bir hayli yeter!
Üçüncüsü serbestsin gönlünce gez, toz, dolaş;
Başın dara düşerse sen hemen bana ulaş!"
Bu teklife çok güler değişir hemen hali,
Derviş gayet sakindir; “Dinle beni eyyy Vali!
Seni sabaha kadar rüyalara daldıran,
Tacın tahtın ters edip sonra tekrar kaldıran!
Benim hamim var iken, ben sana gelir miyim?
Ona teslim olmuşken başkasın bilir miyim?”
Bir anda donakalır, oldukça şaşar Vali;
Elin öpmek üzere Derviş’e koşar Vali!
Pîr-i Fanî der ki bu; tevekkül, teslimiyet!
Hakk’ın kuldan isteği imanda samimiyet!
