UÇURUM
Yankısı kesilmiş bir çığlık gibiyim,
Kendi sessizliğimin en derininde.
Gökten mi düşmüştüm, yerden mi bitmiştim,
Yoksa en çok kendimden vazgeçtiğim yerde miyim?
Ayaklarımın ucunda hayatın gürültüsü kaldı,
Ve başucumdaki taşın soğuk nefesi.
Ne bir el uzanır ne bir ses ulaşır,
Kırıldı ruhumun o mağrur kafesi.
Uçurumun dibi derler ya hani,
Daha düşecek bir yer yok, biliyorum.
Korku bitti, sitem bitti, bekleyiş bitti.
Ben burada yeniden doğmayı bekliyorum.
Çünkü en karanlık kuyunun içinden,
Göz göze gelir insan kendi özüyle.
Bittiği sandığın o keskin uçurum,
Bakarsın, hayatın başlangıcı olur birden bire.
***
Editör: Bilgi Şakar
