TÜTMÜŞ BE GARDAŞ
Şöyle bir geçerken yâri yokladım
Terki diyar edip gitmiş be gardaş
Taş basıp bağrıma haber bekledim
Anladım bu sevda bitmiş be gardaş
Nerdeyim bilmedim zaman içinde
Karlar yağmış gördüm siyah saçında
Geri gelecekmiş bilmem kaçında
Kendi dünyasında yitmiş be gardaş
Gidince bu yürek kökten yıkıldı
Sebepsiz gönlümde ateş yakıldı
Gözyaşlarım pınar bir bir döküldü
Bulanık bir suya batmış be gardaş
Mevla’m yazmış anlımızda yazıydın
Hiç bilmedim gönlümdeki sızıydın
Sen de bir ananın bir tek kızıydın
Gururun bir yere atmış be gardaş
Bir türlü dönmedi nedense çarkım
Dillerden düşmezdi yazdığım türküm
Kalmadı dünyada Mecnun’dan farkım
Yüreğim yandıkça tütmüş be gardaş
Aslan yatağında çakal mı yatar
Şu uzun gecede şafak mı atar
Seven sevdiğini böyle mi satar
Sevdamız beş pula satmış be gardaş
Ahmet'im bir umut deyip avundum
Ne o yâre küsüp ne de savundum
Şükür edip Yaradan’a sığındım
Yanmaz köz misali tütmüş be gardaş
***
Editör: Neşe Kazan
