TOZLU RAFIN UNUTULMUŞ SESİ
Bazen düşünüyorum da…
Sanki unutulmuş bir kitabım, rafın en arkasında,
Kimsenin elini uzatmadığı.
Sayfalarım tozla ağırlaşmış,
Yapraklarım sararmış…
Hatta hikayelerim bile beni hatırlamıyor artık...
Bak, satırlarım yıpranmış…
Altını çizdiğim duygular bile solmuş gitmiş.
Sözcüklerin arasına sıkışmış bir ruh gibi duruyorum orada,
Her mevsim biraz daha eksiliyor umudum...
Oysa ben hiçbir kitaba sığamadım ki…
Sana yazılmış sözler taşıyorum içimde,
Sessizce büyüyen, kimselere söyleyemediğim.
Sesim kısılmış, kelimelerin gölgesine çekilmiş.
Tozlu rafların gecelerinde nefessiz kalmışım,
Bir türlü sabaha çıkamamışım.
Dokunsan…
Parmak izlerin kalacak üzerimde.
O kadar kırılgan, o kadar beklerim ki hala…
Sana,
Evet, sana yazdım bütün kelimelerimi.
Okuman için değil,
Okursan belki beni duyarsın diye.
Belki adımı bilirsin,
Belki bilmesen bile,
İçimde sakladığım o varlığı hissedersin.
Karanlık bir raf kadar sessiz bir yerden seslendim sana,
Hiç duydun mu...
Söyle…
Ey özlediğim kişi…
Hiç okudun mu sana yazdığım şiirleri,
Biliyor musun gerçekten,
Her gece hasreti ilmek ilmek ördüğümü,
Harf harf eridiğimi,
Ah bir duysaydın…
Okunmamış her kelimemin içten içe kanadığını,
Tozlu raflarda nasıl kimsesiz kaldığımı.
Ve nedense en çok bunu merak ediyorum,
Biliyor musun adımı,
Belki insanın en çok duyulmak istediği yer,
Kimsenin bakmadığı o tozlu raftır,
Ve ben…
Orada bile seni beklemekten hiç vazgeçmedim.
Hala, o tozlu rafın unutulmuş sesi olsam bile…
***
Editör: Bilgi Şakar
