ŞUBATA SERENAT
Tahta masalarda şiirler yazdığım
Güneşi az havası buz can şubatım
Yanık gönlüme kar kristallerin yeter
Nice sevdalara şiirler dizdiğim
Söyle gökyüzü gördün mü sevdiğimi
Bülbülün güle sevdasıyla dağlarda
Tohumlar yeşerir cemrenin koynunda
İlmek ilmek bereketiyle çizdiğim
Şu garip gönlümde bir başkadır yerin
Kâinat sözleri akar mânâ derin
Meltemin yakar yüzümü karın serin
Aşk ikliminde kaç yeminler bozduğum
İnsanoğlu dört mevsimdir biri bahar
Yaradılış destanı Adem'i arar
Aşka teslim olur da veremez karar
Kekik toplayıp dağlarında süzdüğüm
Ekinler toprak kokusunda uyanır
Başaklar yeşim taşı gibi boyanır
Göçmen kuşları gökyüzünde sayılır
Nergis toplayıp dağlarında gezdiğim
Zehram der ki kâinatdır bize nimet
Cömertdir toprağım olsa da bin zahmet
Özümü beslerken o duyduğum himmet
Sinemin yarasına tutup çözdüğüm
***
Editör: Nevin Bahtışen
