SONBAHARLA GELEN
Yaprak yaprak döküldü yaşanan ne varsa sonbahar sabahına.
Ayaz kesiği muhabbet dilimde, ellerim kelepçeli.
Tan yeri ağarıyor, güneşte hüznün son çeyreği.
Bahçede solmuş birkaç çicek,
Arılar yuvada; ayaza vurgun kanatlarında huzurun son demi.
Yürüyorum sokaklarda; avare bakışlarımda isyan.
Yanılgılarda arıyorum yenilgileri.
Ah bir daha geriye dönebilsem diyorum ya!
Hep imkansızlık, hep pişmanlık!
Düşmanca tavırlar üşüyor kanımda,
Yapabildiklerim yetmiyor, Yapamadıklarım baş ucumda.
Uçurumlardan atmak istiyorum yüklerimi.
Gülümsemeler hep acı dolu.
Hep çıkmaz sokaklar mıydı yürüdüğüm?
Ereğe kattığım sermayeler tükenirken; cebimdeki deliğe dolaşıyor parmaklarım.
Her şey yarım kalmış ve sitemkârım.
Kendimle yüzleşmelerde hep sınıfta mı kaldım?
Sigaram acıtırken canımı nefes nefes,
Gizlemek istiyor acıyan yanımı sinedeki kafes.
Editör: Suna Türkmen Güngör
