SEVGİNİN İZİ
Sevilmek, kişinin kendine dair algısını sessizce değiştiren en derin deneyimlerden biridir. Dünya daha sıcak ve anlamlı görünmeye başlar. İçten bir bakış huzur ve sükûnet hissi verir, buna karşılık bu hissin kaybı ihtimali de aynı ölçüde yaralayıcıdır. Çünkü sevgi çoğu zaman yalnızca bir başkasına duyulan yakınlık değil, kişinin kendi içinde bulduğu yeni anlamların da kaynağıdır.
Ve sevgi, bize çoğu kez sevdiğimiz insanda kendimizin başka bir hâlini gösterir. Bu gerçeğin farkına varmak zaman ve olgunluk ister çünkü sevmek yalnızca huzurlu bir duygu değildir. Birini sevdiğimizde sadece ona değil, kendi iç dünyamıza da yaklaşırız. Başkasının gözlerinde gördüğümüz değer, kendimizi yeniden keşfetmemize de vesile olur.
Bazen sevilen yalnızca bir kişi değildir. Onun yanında hissedilen huzur, paylaşılan anlam ve kendimizde keşfettiğimiz yönler de sevilir. Bir gülüşün içe yaydığı dinginlik, bir sesin dağıttığı yalnızlık ve bu hâlin hissettirdiği tamamlanmışlık duygusu…
Bu bağlanılan şey çoğu zaman bir kalpten çok, o kalbin içinde bulunan kendilik hâlidir. Sevgi, böyle anlarda yalnızca bir duygu olmaktan çıkar; özlemle beklentiyle ve kaybetme korkusuyla iç içe geçer.
Yalnızca kaybetme korkusundan değil, bir gün eskisi kadar özel görülmeme ihtimalinden, başka birinin daha derin iz bırakabileceği düşüncesinden…
"Giden insan değildir bazen; onunla birlikte içimizde yaşayan ihtimaldir.” (Cesare Pavese)
Gerçek sevgi, sahip olmaktan çok incitmeden sevebilmekte saklıdır. Karşısındakini kendine ait bir şey gibi değil, özgür bir mucize gibi görebilmekte.
“Aşk, birbirine bakmak değil; birlikte aynı yalnızlığa bakabilmektir.” (Saint-Exupéry)
Bunu bütünüyle başarabilmek her zaman kolay değildir. Çünkü sevginin olduğu yerde insan doğası biraz kırılgan, biraz da sahiplenicidir.
“Kalbin sebeplerini akıl her zaman anlayamaz.” (Blaise Pascal)
Ancak şu açıktır; bazen acı veren şey, birinin gidişinden çok onunla birlikte düşlenen olasılıkların yitip gitmesidir. Birlikte yaşanılacağı düşünülen anlar, söylenecek sözler, paylaşılacak sessizlikler… Ve bazıları, gittikten sonra bile yaşamaya devam eder; bir şarkıda, bir sessizlikte ya da gece ansızın hatırlanan bir cümlede...
Sanırım sevmenin en güzel ve en acı tarafı; yokluğunda da silinmeyen bir iz bırakabilmesidir.
Çünkü yollar ayrılsa da "iz" ruhun derinliklerinde yaşamaya devam eder; hatıra olarak değil, kişiyi değiştiren bir hakikat olarak. Böylece sevgi, yalnızca yaşanmış bir duygu değil, içimize işlenmiş derin bir "iz" hâline gelir.
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
