SESSİZLİĞİN EZGİLERİ
Derin bir uykuda, huzurlu ve serin,
Gizli öznelerle konuşurum bu gece.
Ruhuma fısıldayan, yorgun hayalin,
Belki de geçmiş yılların aksidir sadece.
Acıyla dolu bu iç çekiş, sessizliğin ezgisidir,
Dökülür hüzün yaprakları gibi üstüme.
Gökten dökülen bu elem, bu ince hüzün,
Benzer bir ecemin solgun, kasvetli yüzüne.
Sonsuz karanlığın içinde bir an,
Ürkekce geceyi dinliyor gönül.
Zihnimde eriyen o eski zaman,
Sanki kavuşma anında sararmış bir gül.
Gözlerindeki o bilinmez ve uzak diyar,
İçimde bir öfke, karanlık bir gece.
Süzülür ruhuma sessizce sonbahar,
Hayat uzunca sessizlik, belki de bir bilmece.
***
Editör: Serpil Azapoğlu
