SESSİZLİĞİMİ TOPRAK DUYAR MI
Hiç başlanmamış bir kitaptım ben,
Kapağı kötü ama içi temiz,
Ne tam yaşadım ne de tam bittim,
Kendimi bile yarım bildim her zaman.
Bir hikâyem olmadı öyle dillere destan,
Kendi içimdeydi hep en büyük curcunam.
Ne bir son bekledim ne de bir yol,
Kırık bir kalemle yazdım usanmadan.
Sustukça çoğaldı içimdeki isyan,
Bir gülüşte kayboldum,
Bin hüzne boğuldum her zaman.
Her şiir bir seda, her satır bir adım,
Kendi gölgemde bile bazen dar kaldım.
Ne bir alkış bekledim ne bir veda,
İçimde eksik kalan bir duygu daha.
Yılmadım umutla sardım her yara izini,
Satırlara döktüm ben bütün sessizliğimi.
Şimdi arkamdan ne dersiniz bilmem;
"Bir garip insandı." Deyin, yeter yerimden.
Benimle gömülmesin kelimelerim,
Toprağın altından da duyulsun susan şiirlerim...
Çünkü bazen tek saltanatın, bir satırlık izdir.
Koca bir hayat, küçük bir hissizliktir.
Ben gittim; geriye bir çift cümle kaldı,
"Yaşadı, yoruldu, kurtuldu" deyin işte bu kadardı.
Editör: Suna Türkmen Güngör
