ŞAİRİN SUÇU NE?
Denizin mavisine karışıyorlar.
Yağmurun ahengine güneşin kızılına.
Kum tanesi çokluğunda bedbaht diller.
Deniz kabuğu ninnisin de ayrılık
Dalga dalga savurulan özlemler.
Bazen gökyüzü saçar sevgililer.
Sevgi denen mutluluk uzak gurbetlerde ise.
Kabahat şairde mi yine.
Her düşen taşı şiirlermi atmış sevmeyi bilmeyenin gönlüne.
Sevmeyi bilmiyorsa sevgiler aşka düşer mi sevenler..
Sahra da Mecnun olsak ateşe yanan Kerem olduysak
Güle fiğan yakıyorsa lal olmuş bülbüller
Şair şiirle aşka keyif katmak ister elbet.
Yıldız asmış isek sevgilinin saçlarına.
Gözlerine deniz ısmarlıyorsak.
Yanağına gamze kondurduysak sevdanın kutsallığına inandıysak
Şairin suçu ne .
Neden şu dünyanın bütün telaşı bizde
Gece uykusu gözlere musallat olmuş.
Kirpik buğuda sarhoş olduysa.
Biz gece karasına ay ısmarlamışız.
Yakamoz toplamışız yüreklere.
Sözlere keyif öğretir mısraya duyğu katarız..
Herkes bir şeyler bahaneler ararken
biz sözlere mutluluk kondurmaya çalışırız..
Şairin tek suçu insanları severken.
Sevgiyi aşka dönüştürmek.
Duyguyu nezaketen yürek diliyle gönüllere sedası hoş bir ahenkle
aşkla buluşturup keyif vermek ister
hayata.
Yoksa şairin ne deniz mavisiyle ne de gök yüzüyle. Hiç bir işi olmaz ki.
Bir bilseniz şairin gönlünde kurumuş ne sahralar var.
Şaiir kendine cehennemken bile
cennet düşürür çorak yüreklere.
Rengarenk çiçekler ısmarlar baharı
tutkusuz yaşayanlara.
Beton yığınlarına mahkum düşüncelere.
Özgürlüktür belki de.
Dört duvar arasında feryatlara yetişmek isteğinde.
Anlayacağınız ne şairin kalemi kırılsın ne ihanet yalanı anılsın
Kırılsa da kalemi yüreği dünyalar kadar insan eder.
Kırıklarını yıkıklarını göremez siniz.
Şair de kimselere dökmez zaten içini.
Sevdasına bulaşmış bir kadın arar sevmek için adına şiirler yazdığı sevgili olsun ister
Şairler ağlamayı bilmezler sanma sevenler mutlu olsun diye.
Şiirlere gizli gizli dökülmeyi öğretirler.
Islatır müjganlarını zamansız olur yağmurları.
Şiirler sevgiden bahsetse de
sevgi bilmez gönüllerde dem tutmamış
ne mevsimler yok olur.
Şairin gönlünde her bahar bir kış.
her yaz buz tutmuş temmuz olur bazen.
Bazende kış ortasında onca kara rağmen.
kardelen olur baş kaldıran.
Zalime bulaşır rahat vermez zulümlere.
İklimlere güneş ısmarlar her sabah gün aysın diye..
Gecenin en karanlığında yıldız toplar yarınlara..
Şair olmak isterim bir daha gelirsem dünyaya..
Şiirlerle sevgiliye mutluluk yüklü kervanlar yollarken.
İhanetin ve zalimin yüzüne tükürmek için harcardım mürekkepleri...
