OĞLUMA NOTLAR
Az önce oğlum odama girdi. Bitirdiği son kitabı —Herman Hesse’nin Boncuk Oyunu idi— kitaplığa yerleştirip yeni birini almak için bir başka rafa yöneldi.
Orhan Pamuk’un Masumiyet Müzesi’ne el attı: “Bunu şantiyedeki boş zamanlarımda okurum.” deyip, “Akşam daha dingin saatlerim için bunu alayım baba.” diyerek Gogol’un Ölü Canları’na uzandı.
Aklıma o an gelen bir şeyi, bir duyguyu aktarmanın zamanıydı. Yıllar sonra, hayallerimizle birlikte olmayı seçtiği süreçlere kalacak olan sözlerimize bir ilave yapmak istiyordum. Önümdeki kitabı ona göstererek —Abdülhak Şinasi Hisar’ın, Boğaziçi Yalıları ve Geçmiş Zaman Köşkleri— ” …Hayatta öyle zevk aldığın, hoşluk duygusuna kapıldığın anlar olacaktır ki onlara sözcükler yakıştırmak, bir karşılık biçmek mümkün olmayacaktır. Örneğin, kaçıncı defadır okuduğumu hatırlamadığım şu kitaptaki birkaç sayfanın bana verdiği hazzı, tattırdığı hoşluğu; değeri yüksek fiyatlarla ölçülen bir nesneyi önüme koyup, ‘Bu senin!’ deseydiler bile veremezler, tattıramazlardı.” dedim.
Oğlum kitaba atıldı; eline aldı, evirdi çevirdi, belleğine nakşetti. Artık bu kitap, onun geleceğine atılmış bir güzellik çapası olmuştu. Bir gün gelecek onu tekrar eline alacak; okurken beni, birlikte geçirdiğimiz bu günü anımsayacaktı.
O gün dudağının kıyısında bir gülümseme, göz pınarlarında bir damla olabilirim. Başını biraz kaldırdığında ise şüphesiz beni bir bulutun üzerine oturmuş, ayaklarını sarkıtmış, sallarken görecek; gülümseyerek ona verdiğim asker selamında ne demek istediğimi anlayacaktı.
Editör: Nevin Bahtışen
