BU TOPRAKLARDA YENİ DEĞİLİZ
“Türk 1071’de geldi” diyenler,
çağların sesini duyamayanlardır!
Biz,
Malazgirt sabahında
yoktan doğmadık!
Türk’ün yürüyüşü,
bir savaş günüyle başlamaz!
Biz;
Göğü çadır,
yeryüzünü yurt bilen
ulu budunun çocuklarıyız!
Anadolu,
Türk’ün ayak sesini
Alp Arslan’dan önce de duydu!
Dicle bilir bizi!
Fırat tanır bizi!
Toros’un yeli,
bozkır kokumuzu taşır
binlerce yıldır!
Kil tabletlere geçti adımız!
Turukki diye yazdı bizi
eski çağın elleri!
Dağlardan inen
demir yürekli kavimlerdik biz!
Atı yoldaş,
börüyü kut sayan
eski bir ruhun çocuklarıydık!
Saka’nın oku geçti,
Anadolu ufkundan!
Hun’un nal sesleri yankılandı
bu dağlarda!
Peçenek’in atlıları geçti,
Bizans kapılarından!
Ve sonra…
Malazgirt!
1071!
Bir başlangıç değil;
binlerce yıllık yürüyüşün
Anadolu’da damga oluşu!
Alp Arslan’ın kılıcı
yalnız bir kapı açmadı,
Türk’ün sonsuz yurdunu
yeniden kurdu!
Çünkü Türk,
girdiği toprağı yağmalamaz;
yurt eder!
Taşa damgasını vurur,
ocağını yakar,
bayrağını göğe kaldırır!
Sonra çağ döndü…
Bir gün
Samsun ufkundan
mavi gözlü bir Bozkurt yürüdü!
Adı:
Mustafa Kemal Atatürk!
O geldiğinde
yalnız bir asker konuşmadı;
arkasında
çağların Türk iç gücü vardı!
Mete’nin buyruğu,
Saka’nın cesareti,
Hun’un öfkesi,
Peçenek’in atı,
Alp Arslan’ın inancı
onunla birlikte yürüdü!
Sakarya’da yalnız düşman kırılmadı;
Türk budunu
yeniden ayağa kalktı!
Ey Türk!
Sana “bu yurda sonradan geldin”
diyenlere bakıp susma!
De ki:
“Ben,
çağların içinden yürüyen Türk’üm!
Atımın izi
Anadolu’nun taşına kazınmıştır!
Ben bu topraklarda
konuk değil,
yurt sahibi olarak hep vardım !”
Editör: Nevin Bahtışen
