NEYİN FARKINDAYIZ
Çocuk hareretli hareretli satıcıya sesleniyordu olanca sesiyle, "Biliyor musun en büyük haksızlık nedir? Ne senin eksik terazin ne taş katman ne de su katman!"
En büyük haksızlık ses etmemek, sessiz kalmaktır. Cesaret etmemektir ki cesaret bir maceraperestlik değil. Eksik teraziye, katılan taşa, katılan suya 'Dur, katma!' demektir. Haksızlık, suskunluk geriye gidişin temel taşı. Yok oluşun erozyonudur.
Ben çoban kralı olarak budunlar budunuyum. Sense tanrılar tanrısı, ikimiz de güdücüyüz. Sen insanları, bense koyunları güdüyorum. Yok aslında birbirimizden farkımız. Ama sen benim de baş eğmemi istiyorsun.
Bugün diz çökmemi başarmış olabilirsin ama yarın başımı yukarıda tutacağım.
Celladın kılıcının ensemde olduğunu bile bile. Eğer ki baş eğersem buradaki koyunların hepsinin derisi yüzülecek eğer ki eğmezsem seni tanrılığından edecekler. Ve yeryüzünün hakiminin sen olmadığı ortaya çıkacaktır. Biliyorum, celladın çok hızlı ve seri; onlarca başı birkaç saniyede kesecek kadar!
Ama bir şey var, bir kez içe ateş düştü mü sönmez bilesin!
Uzun zannettiğin yol bir gün sona erecek. Ve son rötüşları yaptığın fotoğraf gibi son anlarını bir ağaç üstünde yürüyerek geçmeye çalışacaksın. Ama ağacın içi çürük mü, değil mi bilmiyorsun.
Görünüşle dünya güzel mi değil mi onu da bilmiyorsun. Çünkü hiç tanımadığın bilmediğin bir saydamlıkla karşı karşıyasın.
Ve karşıya geçerken de karşının ne olduğunu bilmiyorsun. Ne kadar büyük ve güçlü olursan ol kavak ağacı gibi boyun olsa da başın göğe ermez.
Çünkü karakter dünyası çok farklıdır.
Hayat pratikten ibaret ise insan da karakterinden ibarettir.
***
Editör: Nevin Bahtışen
