BEN SANA ŞİİR YAZMADIM
Yüreğim, bir göçmen kuş gibi hep sana konuyor.
Aklım yorgun,
Ruhumda yalnızlığa göz kırpan bir sızı.
Kalbim sana koştukça
Kendime kızıyorum,
İsyan edemediğim susuşuma...
Sen...
Hem darmadağın ediyorsun beni,
Bir yaprak gibi savuruyorsun rüzgârına.
Sonra...
İçimde kırdığın her şeyi
Kendi avuçlarına alıp usulca öpüyorsun.
Bir durak var,
Hiç geçmeyen zamanların beklediği.
Orada kalıyorum hep.
Acılarımı yoğurup yoğurup
Zamanın en sıcak ânında pişiriyorum.
Bir ezan vakti gibi içime çektiğim,
Bir çocuk gibi geceye sarıldığım,
Bir özlem gibi
Dilimin ucuna takılan adın kadar
Eksik ve esrik bir yaşam içinde kalıyorum.
Ben susuyorum.
En iyi bildiğim şey artık bu.
Sen öğrettin.
Oysa ben,
Kendini saklayan cümleleri hiç sevmezdim.
Şimdi tam buraya,
Göğsüme,
İnadına vura vura susuyorum.
Çünkü seni anlatacak hiçbir kelime,
Özlemle bakacak kadar cesur değil.
Ben sana şiir yazmadım hiç.
Yazmayacağım da.
Ne kalemime yeter gücüm
Ne de kelimelere bu kadar çok özlem sığar.
Sen,
Harflerin bile cesaret edemediği bir özlemsin.
İçimde,
Dalgalarını unutan bir deniz,
Kıyısında,
Yosun bağlamış bir bekleyiş.
Ben sana şiir yazmadım.
Ben seninle
Özlemin en sessiz hâlini gömdüm.
Ve susmayı,
Sırf sen öğrettin diye
İçimde yankılanan bir dua gibi sevdim.
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
